ฝูงชนเปิดทางออกมาเป็นช่องกว้างหนึ่งทาง
เบื้องนอกฝูงชน หญิงชราผมหงอกขาวหน้าตาแห้งเหี่ยว กำลังถูกป้าคนหนึ่งยกมือพยุงเดินเข้ามา
หญิงชราก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้าหญิงสาว ยกมือสั่น ๆ ขึ้นตบใบหน้านางหนึ่งฟาด
เสียง “เพี๊ยะ” ดังขึ้น บนใบหน้าของหญิงสาวก็ปรากฏรอยฝ่ามือขึ้นทันที
หญิงชราออกแรงหนักเกินไป ต้องยกมือกุมอก ไอรุนแรงราวกับจะขาดใจ
หญิงสาวไม่หลบเลี่ยง น้ำตาของนางไหลพรากลงมาไม่หยุด
แม้แต่จะแย้งโต้สักคำเดียวยังไม่มี เพียงมือยังจับชามมั่นคง ป้อนยาให้ลูกชายต่อไป
“แม่สื่อโถว เจ้าทำผิดแน่แท้แล้ว”
“สื่อโถวเป็นบุตรเพียงคนเดียวของตระกูลหลิว เจ้าจะเป็นอย่างไรก็ตาม ก็ไม่ควรขายสื่อโถวทิ้งเช่นนี้!”
ป้าที่พยุงหญิงชราเอาไว้มีแต่ความเจ็บปวดในใจเต็มหน้า
“เจ้าคงไม่ใช่มีใจไปมีอื่นแล้ว คิดจะขายสื่อโถวแล้วแต่งใหม่ใช่หรือไม่?”
“มนุษย์ทำฟ้าเห็น เจ้าไม่กลัวฟ้าเพดานจะเหวี่ยงสายฟ้าลงมาผลักตายเจ้าหรือ?”
“ตามข้าว่าไป พ่อสื่อโถวแต่แรกก็ไม่ควรจะรับเจ้ามาเป็นภรรยา!”
“ข้าเคยบอกแล้วว่าหญิงอื่นที่เข้ามาแบบนี้พึ่งพาไม่ได้ สุดท้ายย่อมต้องหนีไป!”
ป้าเต็มหน้าด้วยความชอบธรรม กล่าวโทษแม่สื่อโถวอยู่ร่ำไป
แม่สื่อโถวดูเหมือนหมดหมายใจ ต่อการกล่าวโทษของป้าก็ราวกับหูทิ่มตัน
ฝูงชนที่มาดูความเริ่มพึมพำกันมากมาย ว่ากันว่าไปทุกอย่าง
“หญิงนี่คงมีชู้แล้วกระมัง? คิดแต่จะหาทางเอาเงินหนีไป!”
“ไม่ใช่หรอก เมื่อครู่หญิงคนนี้เพื่อลูกยังโขกศีรษะและขอร้องคนอื่นมานักต่อนัก”