ทำเช่นนั้นเสร็จแล้วยังไม่หายโกรธ นางโยนดอกไม้ลงพื้นแล้วเหยียบย่ำอย่างแรง
ซ่งชูอวี่หลับไปจนถึงยามเย็น จึงค่อยตื่นขึ้นอีกครั้ง
พอเบิกพระเนตรขึ้น ก็เห็นซ่งเจียงยืนอยู่ข้างเตียง
"ลุงสองหรือเปล่า?"
พอได้เห็นญาติ ซ่งชูอวี่ก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง
"ชึ่ง!" ซ่งเจียงรีบส่งสายตาเตือนให้เงียบ
ซ่งชูอวี่แปลกใจยิ่งนัก "ลุงสองเป็นอะไรหรือ?"
ซ่งเจียงบึ้งตรึงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังที่หวังดีแท้ทีเดียวกลับไม่เอาถุกถุน
"เจ้าชายที่แล้วเป็นบุตรีของท่านอ๋อง จะเรียกข้าว่าลุงสองได้อย่างไร?"
"ความรุ่งโรจน์ระยับในบัดนี้มิยอมรับ หรือว่าเจ้าปรารถนาจะกลับไปเสวยความยากจน?"
ซ่งชูอวี่อ้ำอึ้ง "แต่...หนูหลงใหลพ่อกับแม่"
ครั้งใดป่วยไข้ นางซ่งมักเฝ้าดูแลริมเตียงไม่ยอมถอดฉลององค์
อำมาตย์ซ่งก็มักซื้อของโปรดกลับมาปลอบใจนาง
แต่ในตำหนักเหลียงอ๋อง มีแต่กัลยาและแม่บ้านเท่านั้น
"บิดามารดาของเจ้าบัดนี้ คือท่านอ๋องกับฮูหยิน!"
"วันที่ข้าส่งเจ้ามา ข้าบอกไว้แล้ว"
"นับแต่นี้เจ้ามีสกุลเป็นหลิง ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับสกุลซ่งอีกต่อไป!"
ซ่งเจียงพิเคราะห์จากถ้อยคำของหลานสาว จึงเพิ่งเข้าใจนัยที่ท่านอ๋องส่งคนมาเรียกเขา
เดิมทีเขายังคิดว่าท่านอ๋องเตรียมมอบหมายภารกิจสำคัญให้
ผลปรากฏว่า มันคือความวุ่นวายของซ่งชูอวี่ต่างหาก!
เต็มทีเป็นโง่เขลาเสียจริง!
ทั้งที่มีความสุขระดับท่านหญิงอยู่ กลับคิดจะกลับไปเป็นคนจน!