ฮูหยินนายอ๋องหลิงหวังจ้องดุดันไปทางสาวใช้เฒ่าหัวโขนคนหนึ่ง “เป็นอย่างไรกัน สำส่อนเอ๊ย เจ้าจะไปฟ้องท่านอ๋องสินะ”
สาวใช้ทรุดตัวลงคารวะทันที “หนูไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่กละ หรือไม่จะทำกันแน่” ฮูหยินจ้องเขม้นด้วยแววตาเยือกเย็น “ถ้าเรื่องนี้รั่วไหลออกไปสักคำเดียว ทั้งตระกูลของเจ้าจะอยู่ยากไม่ได้อีกต่อไป!”
“หนูไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะ หนูสัตย์ซื่อต่อฮูหยินเพียงผู้เดียวตลอดชีวิตพ่ะย่ะค่ะ!”
สาวใช้เดือดร้อนใจยิ่งนัก โขกศีรษะลงกับพื้นไม่หยุด
ฮูหยินหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว นางห่วงใยบุตรีจึงไม่มีเวลามาคะนองกับสาวใช้
สาวใช้ลุกขึ้นจากพื้นทันที รีบรุดตามหลังไป
เมื่อฮูหยินก้าวเข้ามาในเรือนของบุตรี บ่าวสาวและแม่นมในเรือนต่างคารวะพร้อมกัน
นางผ่านพ้นคนเหล่านั้นไป มุ่งตรงมายังหน้าเรือนบุตรี
“หนูคารวะฮูหยินพ่ะย่ะค่ะ”
สาวใช้ผู้ปรนนิบัติท่านหญิงอันหนิงรีบมาทรุดคารวะ
“ท่านหญิงเป็นอย่างไรบ้าง ทานข้างได้หรือไม่”
สาวใช้ส่ายศีรษะ แววตาเศร้าสร้อย “ฮูหยินพ่ะย่ะค่ะ นับแต่ท่านหญิงทราบว่าฮูหยินเฝ้ารักษาดาวนำโชค ท่านหญิงอันหนิงก็งดอาหารมาแต่นั้น”
“หนูทั้งหลายคิดวิธีใดก็แล้วแต่ แต่ท่านหญิงยังไม่ยอมทานสักคำ”
“หนูลาดพระบาทท่านอ๋องแล้ว ท่านอ๋องทราบดี จึงรับสั่งห้ามท่านหญิงออกจากเรือน”
“ฮูหยินเสด็จมาก็เป็นดีแล้ว โปรดเร่งเข้าไปดูท่านหญิงเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
สาวใช้โขกศีรษะลงกับพื้นเต็มแรง
เมื่อฮูหยินได้ฟังดังนั้น นางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ที่เมื่อได้ยินว่าซ่งชูอวี่ฟื้นคืนแล้ว นายอ๋องหลิงหวังกลับรีบรุดมาที่นั่น