“เจ้าไปฝากสารถึงคุณชุนนิงว่า ให้นางกลับมาอีกสิบวัน ยามนั้นจะได้เดินทางกลับเมืองหลวงไปพร้อมกัน”
“คุณชุนนิงคุ้นเคยกับในวังเป็นอย่างดี ยามนั้นให้นางตามตัวตัวไป ไม่ให้ห่างเหินเป็นชั่วโมง”
องค์หวังผิงหยางแต่งานฟังถ้อยคำขององค์ชายผิงหยาง หัวใจในอกเต้นสั่นวูบวาบ
“ท่านอ๋อง......”
องค์ชายผิงหยางเหยียบหมากขึ้นหนึ่งตัว “ระมัดระวังผู้อื่นไว้ก่อน หาพันปราศจากทุกข์”
“วันคล้ายวันพระชนมพรรษาของพระบิดาครั้งนี้ ย่อมไม่เป็นสุขสงบแน่แท้”
“แม้เราจะตั้งหลักนั่งดูเสือกัดกันอยู่ก็เถียง แต่ก็มิอาจปล่อยให้ผู้อื่นยกขึ้นใช้เป็นหอกได้”
องค์หวังผิงหยางเงียบงันไป
พระชนมพรรษาของฮ่องเต้ องค์ชายผิงหยางจำต้องเสด็จเข้าเฝ้า
ไม่เพียงแต่พระองค์ กุลบุตรทุกคนที่ยังมิได้ถูกปลดลงเป็นสามัญชน ล้วนต้องเดินทางกลับกันทั้งสิ้น
บัดนี้เป็นยามอันสำคัญยิ่งของการตั้งไท่จื่อ ทุกคนต่างปรารถนาจะได้แสดงความกตัญญูต่อหน้าฮ่องเต้
หากมีผู้ใดได้รับการเลือกพระทัย อาจได้เป็นไท่จื่อก็เป็นได้
ฮ่องเต้ก็มีพระชันษาสูงไม่น้อยแล้ว ไท่จื่อที่จะตั้งในตอนนี้ ย่อมเป็นรัชทายาทที่มั่นคงแน่นอน
“หม่อมฉันจะให้คนไปฝากสารถึงคุณชุนนิงพ่ะย่ะค่ะ”
องค์หวังผิงหยางคิดถึงตรงนี้ จึงลุกขึ้นยืน
“หม่อมฉันขอถอนตัวก่อน ท่านอ๋องโปรดเสวยสุขสงบได้เมื่อมีว่าง”
องค์ชายผิงหยางพยักหน้า ธุระที่พระองค์ต้องเร่งด่วนก็มีมิใช่น้อย
คนที่หลิงเซียวส่งมา ได้เดินทางไปถึงไร่นาแล้ว
ส่วนคนที่หลิงอวี่ส่งมา คงจะถึงอีกไม่นาน