องค์หวังผิงหยางกำมือขององค์ชายผิงหยางไว้แน่น
“ไม่กลัว! สามีภรรยาเรามีใจเดียวกัน ย่อมมีชีวิตยืนยาวถึงร้อยปีแน่พะย่ะค่ะ”
องค์ชายผิงหยางจ้องมององค์หวังผิงหยางตรง ๆ ความมืดมนในดวงตาคลี่คลายลงมาก
“ดี ครั้นเราจะอยู่ถึงหัวขาวด้วยกันก็จงอยู่ด้วยกัน”
“บัดนี้องค์ชายทรงมีแผนการเช่นไรพะย่ะค่ะ”
“เราคงไม่อาจมองดูด้วยตาเปล่า ให้พ่อบ้านยกทรัพย์สินของวังหวังออกไปจนหมดสิ้นได้ ไม่ใช่หรือ”
ในใจขององค์หวังผิงหยางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
ด้วยเป็นฝีมือเขาที่จัดการไม่ดี มิฉะนั้นพ่อบ้านคงไม่ได้เปิดช่องให้ลอบกิน
“ก่อนจะหาให้พบว่าใครอยู่เบื้องหลังมัน ยังไม่อาจจัดการคนนั้นได้”
“แต่ไม่ว่าอย่างไร มันก็เป็นเพียงบ่าวของวัง”
“ตราบใดที่เป็นบ่าว ชายาย่อมหาข้อผิดพลาดของมันได้ แล้วลงโทษมันเสีย!”
“ข่มจนหมาเดือด ดูซิว่ามันจะไปหาเจ้านายของมันหรือไม่?”
น้ำเสียงขององค์ชายผิงหยางทุ้มต่ำ
แววตาขององค์หวังผิงหยางสั่นไหว นางเข้าใจนัยขององค์ชายผิงหยางแล้ว
“เพคะ ชายาเข้าใจแล้ว”
องค์ชายผิงหยางตบหลังมือของภรรยาเบา ๆ
“วางใจเถิด ชายาจัดการตามใจได้ ข้าอยู่เบื้องหลัง”
“เพคะ ชายาทราบแล้ว”
แก้มขององค์หวังผิงหยางแดงระเรื่อขึ้น
“ว่าไปแล้ว ชายาก็ถือว่าดื้อทื่อ”
“ไม่ว่าจะเป็นหัวหน้าไร่แต่ก่อน หรือพ่อบ้านก็ตาม ชายากลับไม่รู้เลยว่าทั้งคู่ใจเปลี่ยนมานานแล้ว”
“ชายานับว่าผิดอย่างแท้จริง ไม่เพียงไม่ได้ช่วยเหลือองค์ชาย ยังเป็นภาระให้องค์ชายอีกด้วย”
“ข้าเองก็มีส่วนที่ลงมือไม่ครบถ้วน อ๊อด ข้าให้คนเชิญหมอหลวงเข้าวังมาเฝ้าชีพจรให้เจ้าแล้ว”