องค์ชายผิงหยางมองมือเล็ก ๆ ที่คว้าแขนตนเองไว้ แล้วหันไปมองตัวตัว
“หนูเป็นห่วงว่าบิดาจะฆ่าเขาหรือ?”
ตัวตัวตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เจ้าหญิงน้อยกลับพยักหน้าตามตรง ๆ
“บิดา ทุกครั้งที่บิดาครุ่นคิดเรื่องใด บิดาจะลูบแหวนนั้น”
“แต่พอจะฆ่าใครสักคน บิดาจะหมุนแหวนนั้นไม่หยุด”
คิ้วขององค์ชายผิงหยางขมวดมั่น
เรื่องนี้ชัดถึงเพียงนั้นหรือ?
องค์ชายผิงหยางโดยสัญชาตญาณยืนมือขึ้นจะลูบแหวนหยก
แต่วินาทีถัดมา เขาก็ต้องระงับมือเอาไว้กลางคัน
ไม่ได้!
ตัวตัวมองบิดาด้วยความสงสัย “บิดาเป็นอะไรหรือ หนูพูดผิดหรือ?”
องค์ชายผิงหยางมองตัวตัว
“ไม่”
“ตรงกันข้าม หนูทำถูกแล้ว!”
“เป็นความประมาทของบิดาเอง หนูได้เตือนสติบิดา บิดาควรต้องขอบคุณหนูซะด้วยซ้ำ!”
ตัวตัวยิ้มอย่างจดจ่อสดใส
“ไม่ต้องขอบคุณก็ได้!”
“บิดาอย่าฆ่าคุณลุงผู้เฒ่าคนนั้นนะ ท่านเป็นคนดี”
องค์ชายผิงหยางพยักหน้า
“ได้ บิดาเชื่อหนู”
ดวงตาของตัวตัวเปล่งประกายวิบวับ
องค์หวังผิงหยางมองบิดาลูกกำลังสนทนากันด้วยรอยยิ้ม
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันจะเข็นรถเก้าอี้พาคุณชายกลับเรือน”
องค์หวังผิงหยางรู้สึกเวทนาในใจ
องค์ชายผิงหยางไม่อาจลุกยืนได้ มีได้แต่นั่งบนรถเก้าอี้
เพื่อไม่ให้เป็นภาระแก่ผู้รอบข้าง องค์ชายผิงหยางจึงรับประทานน้อย ดื่มน้ำก็น้อยเช่นกัน
วันนี้ตั้งแต่เช้าจวบจนบัดนี้ องค์ชายผิงหยางได้เข้าห้องน้ำเพียงครั้งเดียว
และยังนั่งอยู่บนรถเก้าอี้มานานหลายชั่วยามแล้ว
หมอหลวงเคยว่าไว้ว่า ห้ามให้องค์ชายผิงหยางนั่งนานเกินไป จะเป็นโทษแก่ร่างกาย
องค์ชายผิงหยางพยักหน้า ทั้งที่เหนื่อยล้าจริง ๆ แล้ว