ตัวตัวเดินมายังเรือนหน้า นางเห็นทหารองครักษ์ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องพักขององค์ชายผิงหยาง
ดวงตาของตัวตัวหมุนไปรอบหนึ่ง นางเปลี่ยนทิศทาง ลอบมายังใต้หน้าต่าง
ตัวตัวแอบฟังอย่างเงียบงัน ในห้องไม่มีเสียงใด ๆ
นางยกส้นเท้าขึ้นลอยตัว กล้าหาญพอที่จะแอบมองเข้าไปข้างใน
ภายในห้องนั้น องค์ชายผิงหยางนอนตะแคงหันหน้าเข้าด้านใน ดูเหมือนหลับสนิทอยู่
ตัวตัวจับขอบหน้าต่างด้วยสองมือ ตั้งใจจะปีนขึ้นไป
แต่ร่างน้อยของนางยังเตี้ยเกินไปสักหน่อย ปีนขึ้นไปไม่ถึง
ตัวตัวปล่อยมือ กวาดสายตามองรอบ ๆ
ที่แห่งนี้สะอาดสะอ้านเกินไป แม้แต่ก้อนหินก็หาไม่ได้
ตัวตัวกระโดดขึ้นสุดแรงเกิดหลายครั้ง พยายามจะไต่ขึ้นไป
ในที่สุด นางก็ล้มเหลว
ตัวตัวเอียงศีรษะ ครุ่นคิดชั่วครู่หนึ่ง
นางหันหลังเดินมายังประตูห้อง
"เปิดประตู!"
นางทำหน้านิ่ง ออกคำสั่งแก่ทหารองครักษ์
ทหารองครักษ์ก้มโค้งคารวะตัวตัว
"ท่านหญิงน้อย องค์ชายกำลังบรรทม ทรงมีพระบัญชาว่าห้ามผู้ใดรบกวนโดยเด็ดขาด"
"ฮูหยินมีบัญชาให้ข้ามากราบทูลเรื่องใดเรื่องหนึ่งกับบิดา ถ้าเจ้าทำให้เรื่องของฮูหยินเสียไป เจ้ารู้หรือไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไร"
ทหารองครักษ์ทำหน้าเคร่งเครียดเป็นทุกข์
"เจ้าวางใจเถิด เปิดประตูให้ข้าเข้าไปเถอะ ผลที่ตามมาทั้งปวงข้ายอมรับผิดชอบเอง"
"แต่ถ้าเจ้าไม่เปิดประตู ทำให้เรื่องเสียไป ผลที่ตามมาเจ้าต้องรับเอง!"
ตัวตัวทำสีหน้าเคร่งขรึมนัก ยังความหวาดกลัวแก่ทหารองครักษ์
"งั้นขอท่านหญิงน้อยโปรดรอสักครู่ ข้าน้อยจะเข้าไปกราบบรรยายก่อน"
ตัวตัวรีบห้ามเสีย "เจ้าเข้าไปเองงั้นหรือ เจ้าไม่กลัวบิดาดุเจ้าหรือ"
ทหารองครักษ์ชะงัก "แล้วข้าน้อยควรทำอย่างไรเพคะ"