ตัวตัวมองกระดาษข้อสอบอย่างละเอียด "ท่านอาจารย์ ช่วยอ่านโจทย์ให้หนูฟังทีได้ไหม"
บนกระดาษข้อสอบนั้น มีอักษรบางตัวที่ตัวตัวยังไม่เคยเรียนมาก่อน
บางประโยคก็อ่านเข้าใจยากเหลือเกิน
หลี่จิ้นพยักหน้า แล้วเริ่มอธิบายโจทย์ให้ตัวตัวฟังทีละข้อ
เมื่ออธิบายโจทย์ข้อหนึ่งจบ ถ้าตัวตัวทำได้ นางก็จะพยักหน้า
ทั้งสองเป็นเช่นนี้ ถามตอบกันไปมา
ตัวตัวกลับทำข้อสอบได้เกือบครึ่งหนึ่ง
หลี่จิ้นแปลกใจยิ่งนัก
ยิ่งไปท้าย ๆ โจทย์ยิ่งยาก
ตัวตัวเริ่มส่ายหน้าบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ
โจทย์ท้าย ๆ นางตอบได้เพียงข้อเดียวที่เป็น "บทวิเคราะห์นโยบาย"
หลี่จิ้นวางกระดาษข้อสอบลง สีหน้าซับซ้อนเหลือเกิน
ท่ามกลางโจทย์เหล่านั้น มีอยู่หนึ่งสองข้อที่เขาเพิ่งพูดคุยกับตัวตัวเมื่อยามเช้านี้เอง
แต่นางไม่เพียงจดจำได้ หากยังแยกแยะต่อยอดได้อีกด้วย
ตัวตัวมองหลี่จิ้นด้วยความหวาดระแวงอย่างที่สุด
"ท่านอาจารย์ หนูตอบแย่มากหรือเปล่า"
อิ่งหนียงกุมมือตัวตัวไว้
"ตัวตัว เจ้าเก่งมาก! ตอบถูกได้ตั้งมากมายขนาดนี้!"
"ถ้าหญิงสาวเข้าสอบเกิดได้ เจ้าคงผ่านการสอบขุนนางขึ้นมาแล้ว!"
ดวงตาของตัวตัวมองไปยังหลี่จิ้นอย่างเปี่ยมด้วยความคาดหวัง
หลี่จิ้นกลั้นใจปลอบความรู้สึกของตนเสียก่อน
"สิ่งที่อิ่งหนียงเจ้ากล่าวมาไม่ผิด ท่านหญิงทรงทำได้ดียิ่ง!"
"มาเถิด บัดนี้ ข้าจะอธิบายโจทย์ให้ทีละข้อ"
ตัวตัวพยักหน้า ตั้งใจฟังหลี่จิ้นอธิบายกระดาษข้อสอบอย่างเอาเป็นเอาตาย
"ท่านหญิงจำได้หรือไม่" หลี่จิ้นเก็บกระดาษข้อสอบเข้าไป