คำถามแบบนี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นหลี่จิ้นเป็นผู้ถาม หลี่เจียงอวี่ย่อมไม่สนใจตอบเป็นแน่
แต่ผู้ถามกลับเป็นตัวตัว
“เรือที่ท่าเรือวันนี้ ถ้าเช่าเรือลำใดลำหนึ่ง ย่อมไม่มีผลดีอย่างใด”
หลี่เจียงอวี่ส่งสายตายั่วโมโหไปยังหลี่จิ้น
“เพราะมีคนกำชับมาแล้วว่า เรือลำใดที่จะมุ่งสู่นครหลวง ห้ามรับงานโดยเด็ดขาด”
“ถ้าจะรับ ก็ต้องเปลี่ยนมาใช้ลูกเรือของพวกเขาเสียก่อน”
ตัวตัวมองหลี่เจียงอวี่ด้วยแววตาที่ระแวงขึ้นมาทันที
หลี่เจียงอวี่โบกมือ “เจ้าวางใจได้ ข้าไม่เหมือนพวกเขา!”
“บนท่าเรือแห่งนี้ ข้า หลี่เจียงอวี่ ไม่เคยเกรงใครมานับประสาอะไร”
“เรือประมงคือชีวิตของข้า ใครจะเอาเรือของข้า ก็เท่ากับจะเอาชีวิตข้า!”
“ฉะนั้นเมื่อพวกนั้นมาหาข้า ข้าก็ปฏิเสธไปเสีย”
“พวกเขาไม่ยอมง่าย ข้าจึงเกิดพุ่งรำมือกับพวกเขาด้วยเลย”
ดวงตาของตัวตัวเปล่งประกาย “งั้นท่านย่อมชนะแล้ว!”
ใบหน้าของหลี่เจียงอวี่แดงระเรื่อ ทว่าผิวคล้ำเช่นเขา ไม่มีใครมองเห็น
เขาอับอายขวัญเสีย
“ข้าไม่ชนะ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ชนะเหมือนกัน!”
ตัวตัวเข้าใจไม่ได้
“เขาสู้ไม่ได้ก็หนีไปสิ!” หลี่จิ้นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แซวพร้อมหัวเราะ “เขาไม่ใช่ชายผู้เก่งกาจในสายน้ำหรือ? กระโดดลงน้ำไปเมื่อไร พวกนั้นก็จับเขาไม่อยู่”
หลี่เจียงอวี่ไม่ปฏิเสธ “ผู้รู้จักปรับตัวตามสถานการณ์ย่อมเป็นผู้เก่งกาจ! นี่คือหนึ่งในสามสิบหกกลยุทธ์ของข้า”
“อีกนัยหนึ่ง ถ้าข้าไม่หนีออกมา พวกเจ้าจะมีเรือโดยสารได้อย่างไร?”