หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้า “ได้ยินมาว่า ก้อนหินนี้เป็นเพียงเศษเล็กหนึ่งจากก้อนหินที่เฒ่าเซียนเคยประทับนั่งในอดีตนั่นเอง”
ตัวตัวเกิดความสงสัย “เฒ่าเซียนหรือ?”
หัวหน้าหมู่บ้านจึงนึกขึ้นได้ว่ายามเล่านิทาน ตัวตัวไม่ได้อยู่ด้วย
“เพคะ คุณหนูโปรดเก็บไว้เป็นเครื่องระลึกสักชิ้นเถิด”
ตัวตัวมองก้อนหินในมือ พูดใหญ่ก็ไม่ใหญ่ พูดเล็กก็ไม่เล็ก
อย่างน้อย เธอต้องใช้สองมือช่วยกันจึงยกได้
“ขอบพระคุณ!” ตัวตัวคำนับหัวหน้าหมู่บ้าน
ไม่รู้เพราะเหตุใด เธอกลับรักก้อนหินสีดำคล้ำก้อนนี้ยิ่งนัก
หัวหน้าหมู่บ้านรีบโค้งคำนับ “ข้ารับไม่ได้เลยพ่ะย่ะค่ะ!”
“พอแล้ว ได้เวลาออกเดินทางแล้ว” เจียวอี้เอ่ยขึ้นเย็นชา
หัวหน้าหมู่บ้านถอยไปข้างทาง ตัวตัวถูกพยุงขึ้นรถม้า
เมื่อทุกคนพร้อมพร้อม ยุนเซียวตะโกนลั่น “ออกเดินทาง!”
รถม้านำทางเริ่มวิ่งออกไป
หัวหน้าหมู่บ้านและชาวบ้านที่มาดูครึกครื้นต่างตามไปส่งข้างหลัง
หลี่จิ้นมองหมู่บ้านที่ค่อย ๆ เลือนหายไปเบื้องหลัง “ท่านอ๋อง ท่านเป็นห่วงหรือว่าพวกเขาจะเป็นอันตรายต่อทูนหยินหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ?”
เจียวอี้มิได้ขยับเปลือกตาแม้แต่น้อย
หลี่จิ้นหันหัวไปมอง ตัวตัวกับเยิงหนีงกำลังกอดก้อนหินศึกษาอยู่
“ทูนหยิน ก้อนหินก้อนเดียว มีอะไรน่าดูนักหรือ?”
“ที่ทะเลสาบทางนั้นมีอยู่มากมาย หนูจะไปเก็บเพิ่มอีกไหม?”
ตัวตัวเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม