หลี่จิ้นไม่อาจบรรยายเป็นคำพรรณนาสิ่งที่ตนได้เห็น
หากเขาเอ่ยออกมา ผู้ฟังย่อมต้องคิดว่าเขาบ้าเสียแล้ว
“ท่านหลี่จิ้น?” เจียวอี้เรียกเตือน
หลี่จิ้นตัดสินใจกล้าหาญ พยักหน้า “ใช่! มันกลิ้งมาเอง!”
เขาเตรียมจิตใจไว้แล้วว่าจะถูกเจียวอี้เยาะเย้ย
ทว่าเจียวอี้กลับไม่เอ่ยวาจาใด ๆ
ชายหนุ่มเพียงถือก้อนหินที่ตัวตัวเพิ่งเก็บกลับมา พินิจพิเคราะห์อย่างถี่ถ้วน
หลี่จิ้นมองไปด้วยความสงสัย เหตุใดเจียวอี้จึงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
หรือว่าตนจะบอกไม่ถูกต้อง?
“ท่านอ๋อง ฝ่าบาท ข้าน้อยหมายความว่า ก้อนหินเหล่านั้นกลิ้งมาเอง”
เจียวอี้พยักหน้า “เปิ่นหวังไม่หูหนวก”
ครานี้กลายเป็นหลี่จิ้นที่ต้องตกตะลึง
ไม่ใช่ว่ามีเพียงตนคนเดียวที่รู้สึกว่าผิดปกติหรือ?
หลี่จิ้นถามเยิงหนีง “เยิงหนีง ก้อนหินเหล่านี้กลิ้งมาเอง เจ้าไม่รู้สึกแปลกหรือ?”
เยิงหนีงมองก้อนหินในมือด้วยความเป็นสุข
“ท่านพ่อ ท่านลองดูสิ ก้อนหินเหล่านี้กลมมนยิ่งนัก ย่อมกลิ้งได้โดยธรรมชาติ!”
หลี่จิ้นพูดไม่ออก คำใดก็ไม่เหมาะสม
ดูเหมือนว่าจะมีเพียงตนที่รู้สึกว่าแปลกประหลาดจริง ๆ
หากแต่ก็ใช่ คนอื่นมิได้เห็นภาพที่เขาเห็น — ก้อนหินเหล่านั้นกลิ้งจากแม่น้ำมาหาพวกเขา
เขาก็รู้อยู่แล้ว แม้จะเอ่ยออกไป ก็ไม่มีใครเชื่อ
ช่างเถอะ เรื่องเช่นนี้ ถือเสียว่าตามัวไปเองก็ยังดี
“ตัวตัว ก้อนหินนี้ดูสวยงามดี ท่านพ่อขอติดมือไปหนึ่งก้อนได้หรือไม่?”