"อะไรนะ? คุณหนูซ่งชูอวี่เป็นคนชี้นำองค์ชายผิงหยางผู้นี้จับท่านยายกลับมางั้นเหรอ?"
ท่านยายแก่ตระกูลซ่งมึนงง
นางก็ว่าอยู่แล้ว ว่าแอบซ่อนตัวไว้ดีเพียงไร แล้วไฉนยังถูกจับได้?
ที่แท้ก็เพราะซ่งชูอวี่เข้าข้างองค์ชายผู้นั้นนี่เอง!
"แกโง่จริง ๆ นะ! ท่านยายถูกจับเข้ามาแล้ว จะหนีไปทางไหนได้อีก?"
ท่านยายแก่ตระกูลซ่งเงื้อมือตบหน้าผากของซ่งชูอวี่เต็มแรง
"แกทำตัวเหมือนตัวซวยตัวนั้นเข้าให้แล้ว!"
ซ่งชูอวี่ไม่พอใจ สะบัดตัวหนี
"เชียะ! ตัวฉันไม่ใช่ตัวซวยนะ!"
"เจ้าชากกึ่ง!"
ตัวตัวจามเสียงดังกึกก้อง
"คุณหนูเป็นหวัดเมื่อคืนรึเพคะ?" เหลวยีรีบเดินเข้ามาแตะหน้าผากของตัวตัว
ตัวตัวหลบมือของเหลวยี นางขยี้ปลายจมูก
"ไม่เป็นไร แค่จมูกมันคันไปนิด"
"คุณหนูพักสักครู่เถอะเพคะ เขียนมาตั้งแต่เช้าแล้วนะเพคะ"
เหลวยีช่วยเก็บกระดาษเสวียนแผ่นบนสุดไปวางไว้ข้าง ๆ
"ตัวตัวยังเหลืออีกแผ่น เขียนเสร็จแล้วต้องไปหาท่านพ่อด้วย"
ตัวตัวสะบัดมือ หยิบพู่กันขึ้นมาเขียนต่อ
ตัวอักษรทุกแบบ นางลี่ครูใหญ่สอนครบแล้ว
ตัวตัวบัดนี้เริ่มเขียนตัวหนังสือได้แล้ว เขียนไปพลางท่องความหมายของแต่ละตัวในใจอีกรอบ
เขียนไป จำไป ครบหนึ่งหน้า ตัวอักษรก็ถูกท่องจำขึ้นใจขึ้นอกสนิท
"เสร็จแล้ว เหลวยีเอาของหนักมากดไว้เถอะ"
ตัวตัวเดินไปยังที่ล้างมือข้าง ๆ เหลวจูช่วยพับแขนเสื้อขึ้น ตักน้ำให้ล้างมือ
ตัวตัวเห็นคราบหมึกติดอยู่บนแขนเสื้อบ้าง จึงให้เหลวจูช่วยเปลี่ยนชุด