แววตาของอ๋องหลิงเปล่งประกายแห่งความเหยียดหยาม
“เฟิงเฉิงเป็นแคว้นศักดิ์สิทธิ์ของเปิ่นหวัง บัณฑิตกางเขนคนเล็ก ๆ คนหนึ่ง หนอ จะมีทรัพย์ศิริมากกว่าเปิ่นหวังได้อย่างไร”
ซ่งชูอวี่งงงวย นางไม่เข้าใจความหมายของอ๋องหลิงนัก
ท่านยายแก่ตระกูลซ่งเล่าเรื่ององค์ชายรองให้ซ่งชูอวี่ฟังเพียงเท่านั้น แต่มิได้บอกนางว่าอ๋องหลิงก็คือองค์ชายรองนั่นเอง
เพราะท่านยายแก่ตระกูลซ่งเป็นแต่สตรีในตระเวนชั้นใน ความรู้เรื่องราชสำนักที่นางพึงมี ล้วนมาจากจดหมายของบุตรชายคนที่สองเท่านั้น
ส่วนซ่งเจียงนั้น กล้าเล่าเรื่องของอ๋องหลิงมากเกินไปไม่เป็นเด็ดขาด
ทุกคราที่ส่งจดหมาย นางก็เล่าเชื่อมโยงกันไปมา ไม่ชัดเจนนัก
ด้วยเหตุนี้ ท่านยายแก่จึงมิรู้ว่าองค์ชายรองก็คืออ๋องหลิง
ท่านยายแก่ตระกูลซ่งกลิ่นเหม็นคลุ้งคละทั้งตัว หญิงชราที่รับใช้ถูกส่งมานำนางไปชำระร่าง กลัดกลุ้มรังเกียจเหลือเกิน
หญิงชรากรอกถังน้ำทั้งถังลงบนตัวของท่านยายแก่ทันที
ท่านยายแก่ตกใจสะดุ้ง สะดวงตาจึงเบิกบานขึ้นมา
“อ๊า! เราจะสารภาพ!”
ความหวาดกลัวจากการหลบหนีประจำวัน ทำให้จิตใจของท่านยายแก่พังทลายมานาน
เมื่อลืมตาขึ้นเห็นหญิงชราถือถังน้ำอยู่ นางจึงรีบประนีประนอมทันที
หญิงชราตกใจ แต่ก็โล่งอกลอง
“ตื่นแล้วรึ เป็นจังหวะพอดี อ๋องมีธรรมเนียมให้คุณอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องทรงแล้วเข้าเฝ้า”
“น้ำสำหรับอาบอยู่ในถังนั้น เครื่องนุ่งห่มสะอาดเตรียมไว้แล้ว วางไว้บนหีบ”