อักษรสีทองเลื่อนไหวไม่หยุด
[ข้าชอบซวี่จิ้นซิน!]
[น่าเสียดายที่บทสุดท้ายของนางเลวร้ายนัก]
[อีก 3 วันเฟิงเฉิงจะเกิดความปั่นป่วนใหญ่ สามีของนางก็จะตายในเหตุปั่นป่วนครั้งนั้น]
[ซวี่จิ้นซินเพื่อตามหาความจริงเรื่องการถูกปองร้ายของสามี จึงพาลูกสาวเดินทางไปเฟิงเฉิง]
[ผลปรากฏว่านางก็ถูกโจรร้ายปองร้ายจนตาย ลูกสาวของนางสุดท้ายถูกขายเข้าโรงเรียง ถูกเฒ่าแม่เรือนทารุณจนตาย!]
[เอาแล้วไง น่าเสียดายจริง ๆ !]
ตัวตัวพยายามทำความรู้จักอักษรเหล่านั้น บางตัวน้องไม่รู้จัก จึงตั้งใจจดรูปร่างของมันไว้ในใจ
เพราะอักษรสีทองพวกนี้ หากมีข้อความใหม่ปรากฏขึ้น ข้อความเดิมก็จะถูกแทนที่ไป
ตัวตัวเข้าใจโดยรวมว่า สิ่งที่เขียนอยู่นั้นเป็นเรื่องราวของป้าซวี่ที่อยู่ตรงหน้า
เมื่ออ่านอักษรทั้งหมดจนจบ ใบหน้าของน้องก็ซีดขาวไปด้วยความหวาดกลัว
ตัวตัวเบิกตามองซวี่จิ้นซินกับอิ้งเนียงไม่วางตา
คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าช่างมีชีวิตชีวานัก
ทว่าอีกไม่นาน ทั้งสองก็จะต้องจากไปอย่างน่าอนาถ
ตัวตัวหวาดกลัวยิ่งนัก
“แม่!” ตัวตัวจับแขนองค์หวังผิงหยางแน่นจนข้องาว
“เป็นอะไรแล้ว ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
องค์หวังผิงหยางรู้สึกได้ว่ามือของตัวตัวเย็นเยียบ และทั้งตัวก็สั่นระริกไม่หยุด
“แม่! แม่!”
ตัวตัวซอกหัวลงในอกองค์หวังผิงหยางสุดแรง ราวกับเพียงเช่นนั้นแล้วหัวใจจึงจะไม่หวั่นไหว
องค์หวังผิงหยางคิดว่าคงเป็นเรื่องที่ท่านผู้หญิงผู้ว่าการกับท่านผู้หญิงแม่ทัพประจำเมืองเจรจาสู่ขอเมื่อครู่ ทำให้ตัวตัวตกใจ