ซวี่จิ้นซินเข้าใจความหมายในถ้อยคำขององค์หวังผิงหยางทันที
“เช่นนั้นก็ขอยืมนกพิราบแห่งวังสักกายหนึ่ง” นางตัดสินใจทันที
“เหลียนซิน เจ้าพาคุณหนูซวี่ไปหาหลิงเฟิง” องค์หวังผิงหยางมีบัญชา
“งั้นหม่อมฉันไปก่อน ค่อยกลับมาอีกที” ซวี่จิ้นซินลุกขึ้น ใจเริ่มร้อนรน
“เออ เชิญเถิด ยังทันการณ์” องค์หวังผิงหยางส่งสายตาให้นางไม่ต้องเป็นกังวล
เมื่อครู่นี้ ถ้าไม่ใช่ตัวตัวคอยยืนกราน องค์หวังผิงหยางก็แทบจะไม่นึกถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในอีก 3 วันข้างหน้าเลย
องค์หวังผิงหยางมองไปยังตัวตัว ใจเกิดข้อสงสัยขึ้น
เรื่องอีก 3 วันข้างหน้า ที่องค์ฮ่องเต้รองจะรับซ่งชูอวี่ไว้เป็นธิดาบุญธรรมนั้น พวกนางไม่เคยบอกตัวตัวเลย
คำแนะนำเมื่อครู่ของตัวตัวนั้น ตั้งใจหรือบังเอิญกันแน่?
ตัวตัวรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองจ้องของมารดา จึงยิ้มให้อิ้งเนียง
“พี่สาวจะได้พบกับพ่อเร็วขึ้นแล้ว!”
อิ้งเนียงก็ยินดีเป็นที่สุด พยักหน้าให้ตัวตัว
“รอพ่อกลับมา ข้าจะให้พ่อสอนวิชาฝึกต่อสู้ให้”
“ฝีมือของพ่อเก่งกาจนัก ยังเก่งกว่าแม่เสียอีก!”
อิ้งเนียงโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูตัวตัวเบา ๆ
องค์หวังผิงหยางที่กอดตัวตัวอยู่ได้ยินเสียงกระซิบของทั้งสองรู้เรื่องดีไม่มีพลาด
นางรู้สึกว่าคงเป็นเพราะตนคิดมากเอง
เรื่องเมื่อครู่นั้น แน่นอนเป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น
ตัวตัวเต้นดีอยู่ในใจ คราวนี้บิดาของอิ้งเนียงย่อมรอดพ้นจากเคราะห์กรรมได้แน่แล้ว
ไม่ช้าซวี่จิ้นซินก็กลับมา
นางลูบหัวตัวตัวด้วยความอ่อนโยนซึ่งหาได้ยาก