แม่นมหลี่คำนับทันที “ฮูหยินมีแต่ตรัสสั่งได้เพคะ”
“แม่นมไปที่คลัง เอาสินสอดชิ้นหนึ่งของเปิ่นฮูหยินออกมา ให้พ่อบ้านช่วยนำไปขายเสีย”
“แล้วให้เขาซื้อรังนกชั้นเลิศกลับมาด้วย”
แม่นมหลี่พยักหน้า
“หนูไฉจะไปเดี๋ยวนั้นเลยเพคะ แต่ที่คุ้มเพิ่งซื้อรังนกมาไม่ใช่หรือเพคะ”
ฮูหยินหลิงยิ้มแฉ่ง
“รังนกชุดนั้นไม่ใช่ของชั้นเลิศ เก็บไว้กินกันเอง”
“เนื่องจากฝูหนิงช่วยเหลือองค์ชายได้ ย่อมต้องเตรียมของชั้นเลิศไว้ให้นางเป็นแน่”
แม่นมหลี่เข้าใจทันที
“เพคะ หนูไฉไปจัดการเดี๋ยวนี้”
เมื่อแม่นมหลี่จากไป ฮูหยินหลิงหยิบถ้วยชาที่วางอยู่ข้าง ๆ จิบชาอย่างชักช้า
ครั้งเมื่อคิดแผนสำคัญนี้ออก นางก็ไม่โกรธกริ้วอีกต่อไป
เพราะไม่ว่ากระไร ทรัพย์สินทั้งปวงของคุ้มหลิง ย่อมเป็นของลูกทั้งสองของนาง
ซ่งชูอวี่เดินกลับมายังหอชุนหวาอย่างเปี่ยมอุดมด้วยความภาคภูมิ
นางเดินเล่นรอบลานกว้างไปหนึ่งรอบ ยังสั่งให้บ่าวสาวเด็ดดอกไม้สวยงามสองดอก หอบกลับไปปักในแจกัน
ยังไม่ทันเดินครบสองรอบ ซ่งชูอวี่ก็เหนื่อย
นางเดินกลับเข้าห้อง
ไม่มีผู้ใดมาคอยกำกับ เธออยากทำสิ่งใดก็ทำได้ตามใจ
เมื่อหิวย่อมกิน เมื่อง่วงย่อมนอน อยากนั่งเหม่อก็เหม่อ
วันหนึ่งจึงผ่านไปโดยรวดเร็ว
หลายวันต่อมา ซ่งชูอวี่เริ่มหาเรื่องเบื่อหน่าย
ชีวิตที่กินแล้วนอน นอนแล้วกิน ช่างเรียบง่ายดั่งน้ำนิ่ง
บ่าวสาวที่คอยรับใช้ก็เป็นผู้สุภาพน้อยคำ