องค์ชายผิงหยางเห็นสีหน้าของพ่อค้าเจ้าของร้าน
“เป็นอย่างไร หยิบออกมาไม่ได้หรือ หรือว่า ไม่มีของดี”
พ่อค้าเจ้าของร้านรีบขอโทษ “ตอบองค์ชาย มีพ่ะย่ะค่ะ มี เสี่ยวเอ้อจะไปหยิบมาถวายทันที”
พ่อค้าเจ้าของร้านถือกล่องหลายใบวิ่งกลับมาอีกครั้ง
เขาเปิดกล่องทีละใบ ข้างในบรรจุจี้หยกนานาชนิดไว้
องค์หวังผิงหยางอุ้มตัวตัวขึ้น
“เชิญดูซิ มีชิ้นใดที่ท่านถูกใจหรือไม่”
ตัวตัวก้มหน้ามองเข้าไปในกล่อง นางหรรษาชอบใจชิ้นหนึ่งที่เป็นทรงกลม
จี้หยกชิ้นนั้นเป็นทรงกลม ตรงกลางสลักรูปหงส์คู่หนึ่ง
ฐานรอบนอกสลักเป็นดอกโบตั๋นที่เบ่งบานสีสันต่างกัน
ที่สำคัญคือจี้หยกชิ้นนี้เป็นหยกเจาะช่องลาย ฝีมือช่างสลักประณีตเหลือคณา
ที่ล้ำค่ายิ่งกว่านั้น จี้หยกชิ้นนี้มีหลายสี
ส่วนที่มีสีถูกสลักเป็นดอกโบตั๋นที่เบ่งบาน และดวงตาของหงส์ทั้งสอง
เพียงเหลือบมองผ่านก็รู้สึกราวกับหงส์คู่นั้นมีชีวิตจริง
“ชิ้นนั้น!” ตัวตัวชี้ที่จี้หยก ใบหน้าเบ่งประกายตะลึงงัน
องค์หวังผิงหยางหยิบจี้หยกขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด แล้วพยักหน้า
“ชิ้นนี้ดูดีจริง ๆ ตัวหยกก็งดงาม ตัวตัวมีสายตาดีนัก”
“ยังมีชิ้นใดถูกใจอีกหรือไม่” องค์หวังผิงหยางมองดูกล่อง เห็นได้ชัดว่าไม่มีชิ้นใดดีเท่าที่ตัวตัวเลือกไว้เมื่อครู่
ตัวตัวส่ายหน้า
องค์หวังผิงหยางทำทางเป็นสัญญาณกับพ่อค้าเจ้าของร้าน “เก็บสิ่งเหล่านี้ซะ แล้วเอาสร้อยคอทองคำสำหรับเด็ก พร้อมชุดเครื่องประดับอื่น ๆ มาด้วย”
“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”
พ่อค้าเจ้าของร้านหมุนตัวจากไป แล้วกลับมาพร้อมกล่องอีกหลายใบ