รับประทานอาหารเสร็จ ตัวตัวก็ตามองค์ชายผิงหยางไปเรียนรู้หนังสือ
ฝ่ายองค์หวังผิงหยางก็นั่งอยู่ข้าง ๆ พอกพู่กันเขียนบัตรเชิญ
องค์ชายผิงหยางเหวี่ยงหนังสือเล่มหนึ่งมาให้ตัวตัวตามเคย
พอตัวตัวเพิ่งเปิดหน้าหนังสือ หลิงเฟิงก็รีบรุดเข้ามา
นางส่งกระบอกไม้ไผ่ให้องค์ชายผิงหยาง องค์ชายผิงหยางเปิดกระบอกออก เทกระดาษแผ่นเล็กภายในออกมา
ตัวตัวมองทุกท่วงท่าขององค์ชายผิงหยางอย่างแรงอยากรู้
เห็นองค์ชายผิงหยางกางกระดาษออก อ่านเนื้อความบนนั้นจบ ก็หยิบโยนลงบนเปลวเทียบข้าง ๆ เผาทิ้งไปเฉย ๆ
"คุณท่านหญิงเฒ่าตระกูลซ่ง เดินทางถึงไหนแล้ว"
หลิงเฟิงประสานมือคารวะ "ทูลท่านอ๋อง ตามความเร็วฝีเท้า อีกสามวันก็ควรจะถึงชายแดนเฟิงเฉิงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"องค์ที่สองส่งคนไปรับหรือยัง" องค์ชายผิงหยางลูบแหวนหยกที่นิ้ว
"ตามข่าวที่ได้รับ ยังไม่พ่ะย่ะค่ะ"
องค์ชายผิงหยางหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
"คนขององค์ที่สาม ที่สี่ ที่ห้า และที่หก ล้วนออกเคลื่อนไปหมดแล้ว เปิ่นหวังไม่เชื่อหรอกว่าฝ่ายองค์ที่สองจะไม่ได้รับข่าว"
"องค์ที่สองนั้นนิสัยเจ้าเล่ห์ประดุจจิ้งจก มันต้องมีกับดักรออยู่แน่"
"สั่งคนของเรา อย่าให้เผยตัว รอเมื่อคนขององค์ที่สองออกมาแสดงปฏิกิริยา คนของเราค่อยลงมือทีหลังสุด!"
"รับทราบพ่ะย่ะค่ะ"
หลิงเฟิงพูดจบ แต่ยังไม่เหินไปไหน
"ยังมีเรื่องอีกหรือ" องค์ชายผิงหยางเงยหน้ามองหลิงเฟิง
"ท่านอ๋อง ท่านแท้จริงมิได้มีเจตนาจะรับเด็กหญิงคนนั้นมาเลย ทำไมเราจึงยังต้องแทรกแซงด้วยพ่ะย่ะค่ะ"
องค์ชายผิงหยางหมุนแหวนหยกบนนิ้วช้า ๆ