องค์ชายผิงหยางหยุดมือที่กำลังจะเกาคัน แล้วหันไปมองหลิงเฟิง
“แดงงอมเป็นทรงพยาบาล? แดงเป็นวงกว้างนักหรือ?”
หลิงเฟิงพยักหน้าหงึกหงัก “ใช่พ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาท กระหม่อมจะรีบรุดไปนำแพทย์มา!”
ว่าแล้วหลิงเฟิงก็วิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
องค์ชายผิงหยางรู้สึกว่าบริเวณลำคอร้อนแสบเจ็บแปลบขึ้นมา
ไม่ช้ารอยคันก็ลุกลามขึ้นถึงใบหน้าของเขา
แม้แต่สองมือก็เริ่มมีผื่นแดงขึ้น คันแสบแสบทรมานนัก
องค์ชายผิงหยางไม่รู้ว่าตนถูกวางยาพิษชนิดใด
เขาบังคับใจให้สงบลง พยายามหวนคิดถึงสิ่งที่ได้สัมผัสและได้รับประทานในวันนี้
เช้าวันนี้ ทุกอย่างก็ดำเนินไปดังเคย ไม่ต่างจากปกติ
ไม่ว่าจะเป็นเครื่องเสวยหรือน้ำชา ล้วนไม่มีอะไรผิดแผก
ยามค่ำเพราะไร้จุดหมายปาก เขามิได้รับประทานสิ่งใดเลย
เดี๋ยวก่อน!
เขาได้รับประทานอะไรบางอย่าง!
ขนมพีชชิ้นนั้น!
ตัวตัววิ่งกลับสู่จูเซวียนอย่างร่าเริง สิ่งแรกที่ทำคือมุ่งหน้าไปหานางลี่อาม่า
“อาม่าคะ ข้าน้อยกลับมาแล้วเพคะ!”
“ฝ่าบาทรับประทานข้างเย็นแล้วหรือยังจ๊ะ” นางลี่อาม่าถามด้วยความห่วงใย
ตัวตัวแหงนมองนางลี่อาม่าอย่างแปลกใจ ทำไมรู้สึกว่าน้ำเสียงของนางลี่อาม่าวันนี้อ่อนหวานนัก
ยังไม่พอ นางลี่อาม่ายังยิ้มอีกด้วย
ช่างเหมือนตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกจริง ๆ!
ตัวตัวเอียงคอครุ่นคิด วันนี้องค์ชายผิงหยางรับประทานอะไรหรือไม่?
อาหารมื้อนี้นางรับประทานแล้ว แต่องค์ชายผิงหยางกลับมิได้รับประทาน
แต่องค์ชายผิงหยางได้รับประทานขนมพีชของนางไป นับว่ารับประทานอะไรแล้วก็ได้
“ทูลอาม่า ฝ่าบาทรับประทานแล้วเพคะ!”