“ท่านพ่อคงไปเตรียมของมาให้แล้วกระมล”
อิ๋งหนียงเดาได้คร่าว ๆ
“ท่านครูทำของงั้นรึ? ทำของอะไรงั้นคะ?”
“เขาทำเสื้อผ้าให้เว้ารึเปล่า? ท่านครูรู้จักงานเย็บปักถักร้อยด้วยงั้นรึ?”
ตัวตัวแสนจะสงสัย
อิ๋งหนียงส่ายหน้า
“ฝีมืองานเย็บของท่านพ่อ ช่างแย่ยิ่งนัก!”
“เหรอ?” ตัวตัวพลันเสียความหวังทันที
“งั้นเว้าให้ลวี่อี้ทำก็ได้ ฝีมือปักของนางเพราะนัก”
“เว้าเพียงเดาเอางั้น พอท่านพ่อมาถึง เราจึงจะรู้กัน”
อิ๋งหนียงวางมือซ้ายของตัวตัวลง แล้วเริ่มบีบนวดมือขวาให้ต่อ
“พี่สาวจ๊ะ พอบีบแบบนี้แล้ว มือไม่ปวดอีกเลย!”
ตัวตัวขยับมือซ้ายดู พบว่าดีขึ้นกว่าเดิมมาก
“จ้า ต่อจากนี้ทุกคราวที่ฝึกเสร็จ ต้องบีบนวดผ่อนคลายอย่างนี้เสมอ มิฉะนั้นมือจะไม่สวย”
อิ๋งหนียงบีบนวดไปพลาง บอกวิธีให้ตัวตัวฟังพลาง
เมื่ออิ๋งหนียงนวดจนเสร็จ หลี่จิ้นก็ถือถุงผับประหลาดสองใบกลับมา
ตัวตัวลุกขึ้นจากพื้น สายตาสงสัยมองไปที่มือของหลี่จิ้น
“ท่านครู ข้างในนั้นใส่ขนมหวานรึเปล่าคะ?”
หลี่จิ้นส่ายหน้า
“ข้างในนี้ใส่ข้าวเปลือก แต่กินไม่ได้”
“มาเถิด อิ๋งหนียง ช่วยผูกสิ่งนี้ไว้ที่น่องของจวินจู่ให้”
หลี่จิ้นส่งถุงผับให้อิ๋งหนียง
อิ๋งหนียงรับถุงมาแล้วย่อยลงยอดตรงหน้าตัวตัว
ตัวตัวหยิบถุงหนึ่งใบขึ้นมา
เอ๊ะ ฝีมืองานเย็บนี่ ยิ่งกว่าที่ผังยาเคยปักสมัยนั้นเสียอีก ช่างแย่นัก
นางเงยหน้ามองหลี่จิ้นหนึ่งครา
ก็แผลง ๆ ท่านครูผู้รอบรู้ทุกสิ่ง กลับมีสิ่งที่ไม่ถนัดอยู่ด้วยเช่นกัน
ตัวตัวคิดถึงตรงนี้ ก็อดขำอยู่ในใจไม่ได้