หลวี่โต้วฟังแล้วก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
แท้ที่จริง ขนมของนางที่ขายได้สามตำลึงเงินนั้น ก็เพราะอาศัยเรื่องของสือโถวเข้าช่วยมา
นางเงยหน้ามองตัวตัวอย่างระมัดระวัง เห็นตัวตัวยิ้มออกมา
เมื่อนั้นนางจึงเข้าใจว่าสือโถวพูดความจริง
แม้ในใจจะผิดหวัง แต่หลวี่โต้วก็รู้สึกพอใจแล้ว
นี่ถือเป็นครั้งแรกที่นางได้ใช้ฝีมือตนเองหาเงินได้จริง
ตัวตัวไม่รู้ว่าหลวี่โต้วคิดอะไรอยู่ เพียงยิ้มพร้อมพยักหน้า
"เอางี้ก็ทุกอย่างมันเข้าทีเข้าทางละ สือโถว ลุกขึ้นเถอะ"
"เพคะ ขอบพระคุณท่านหญิง" สือโถวประพฤติตนเรียบร้อย ค่อย ๆ ขยับตัวลุกจากพื้น
ตัวตัวมองเงินบนโต๊ะ แล้วเอ่ยถามหลวี่โต้ว
"หลวี่โต้ว เรื่องค่ากินของสือโถว หนูให้เงินไปเท่าไร"
"กราบทูลท่านหญิง หนูให้ไปหนึ่งร้อยปืนทอง ตกลงกันไว้ว่าจะหักจากเงินนี้รายวัน พอหักหมดค่อยให้เพิ่มใหม่"
"แล้วเสื้อผ้าของสือโถวล่ะ ต้องใช้เงินเท่าไร" ตัวตัวถามต่อ
"กราบทูลท่านหญิง บ่าวในแม่บ้านนี้ตลอดปี หนึ่งฤดูได้ชุดเปลี่ยนสองชุด รวมแล้วหนึ่งตำลึงเงิน"
ตัวตัวได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกทันทีว่าเงินที่หาได้ยังน้อยเกินไป
"เงินสามตำลึงนี้ ถือเป็นรางวัลของสือโถว ให้เป็นของสือโถวต่อไป"
"ที่เหลืออีกสามตำลึงกว่า เมื่อหักค่าวัตถุดิบที่จ่ายให้ห้องครัว และค่ากินของสือโถวแล้ว เหลือสองตำลึงกว่า"
"เหรียญทองที่เหลือเศษ ๆ นี้ เอาไว้ซื้อแป้งและของอื่น ๆ อีกรอบ"
ตัวตัวเอ่ยไปพลางแบ่งเหรียญทองออกเป็นหลายส่วน
"เงินสองตำลึงที่เหลือนี้ หลวี่โต้ว หนูหยิบหนึ่งตำลึงไป อีกหนึ่งตำลึงก็ถือเป็นค่าใช้จ่ายของสือโถว"