ซือโถวพยักหน้าอย่างแน่วแน่ “ท่านหญิงวางพระทัยเถอะเพคะ หนูจะไม่กลับมาก่อนขายจนหมด!”
ตัวตัวส่ายหน้า
“ไม่ได้! ก่อนตำหนักหวังจะปิดประตูลั่นกุญแจ เจ้าต้องกลับมาให้ได้”
ซือโถวพยักหน้า สะพายตะกร้าหลัง แล้วค่อย ๆ เดินจากไปในสายตาของทุกคน
ครานั้นซือโถวจากไป กลับมาราวกับที่ประตูตำหนักหวังปิดลั่นกุญแจพอดี
ตัวตัวคอยเป็นห่วงมาตลอด ยามบทเรียนธรรมเนียมวังในบ่ายนั้นจิตใจก็ล่องลอยอยู่ที่อื่น
โชคดีที่สิ่งที่สอนล้วนเป็นสิ่งที่นางรู้แล้ว จึงมิได้เกิดความผิดพลาด
ตัวตัวออกกำลังไปพลาง สายตาก็มองออกไปข้างนอก นางให้หลวี่โต้วไปรออยู่ที่ประตูข้าง
เมื่อใดที่ซือโถวกลับมา ให้หลวี่โต้วพาเขามาหาทันที
เหลือบมองไปก็จะถึงเวลาลั่นกุญแจแล้ว ลู่ลว่อจึงทูลทัก
“ท่านหญิง หรือจะเสด็จกลับไปรอก่อนเพคะ ท่านหญิงเพิ่งออกกำลังเสร็จ ตัวเปียกเหงื่อเช่นนี้ ระวังลมพัดแล้วจะเป็นไข้ขึ้น”
ตัวตัวโบกมือ
“ไม่เป็นไร เค้ายังร้อนอยู่เลย! เจ้าไปยุ่งงานของเจ้าเถอะ ไม่ต้องมาสนใจเค้าหรอก!”
ลู่ลว่อเพิ่งจะเปิดปากจะห้ามอีก ตัวตัวก็เห็นเงาของหลวี่โต้วเข้าแล้ว
ตัวตัวแหงนมองให้ชัด — เบื้องหลังหลวี่โต้วที่เดินตามมานั้น มิใช่ซือโถวแล้วจะเป็นใคร?
ลู่ลว่อก็เห็นเงาของหลวี่โต้วเช่นกัน “ท่านหญิง หลวี่โต้วกลับมาแล้วเพคะ!”
ตัวตัวพยักหน้าอย่างตื่นเต้น “ใช่ เขากลับมาแล้ว!”
ชั่วแวบเดียว หลวี่โต้วกับซือโถวก็เดินมาถึงตัวตัว
ซือโถวคุกเข่าลงคารวะ ตัวตัวรีบถามเสียแต่ยังไม่ทันตั้งตัว