ตัวตัวคุ้ยเขี่ยฝ่ามือตนเอง “ไม่มีใครเลย”
คิ้วขององค์ชายผิงหยางขมวดมุ่น เขตแดหนึ่งบอกเขาว่า ตัวตัวไม่ได้พูดความจริง
“ฝ่าบาท ยาเสร็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ทหารองครักษ์คนหนึ่งถือถ้วยยาเดินเข้ามา
องค์ชายผิงหยางรับถ้วยยามา แต่ก่อนจะเอ่อกินกลับหยุดเสียก่อน
“หลิงเฟิง เอายาบางส่วนไปเทให้แมวกินก่อน”
หลิงเฟิงรับคำ รินยาออกมาบางส่วนป้อนเข้าปากแมวตัวเมื่อครู่
เมื่อป้อนยาเสร็จ หลิงเฟิงจึงปล่อยแมวน้อย
แมวน้อยสะบัดหัวแรง ๆ แล้ววิ่งหลบไปข้างหนึ่ง
ขณะที่ทุกคนคิดว่าเป็นเพียงตกใจโก่งความ แมวน้อยกลับล้มลงกับพื้น แล้วสิ้นใจตาย
ถ้วยยาในมือหลิงเฟิงตกลงกระแทกพื้น แตกเป็นแล่นใหญ่
“ฝ่าบาท!” ใบหน้าหลิงเฟิงซีดขาว
หากถ้วยยานี้ไหลลงคอองค์ชายผิงหยางไปแล้ว ผลที่จะตามมานั้น...
หลิงเฟิงไม่อาจคิดต่อให้จบ
ใบหน้าองค์ชายผิงหยางเคร่งเกรียม “สืบ!”
“รับทราบพ่ะย่ะค่ะ!”
หลิงเฟิงและทหารองครักษ์รีบรุดออกไป เหลือเพียงตัวตัวกับองค์ชายผิงหยาง
ตัวตัวมองแมวน้อยไร้ลมหายใจบนพื้น ช่างเศร้าใจเหลือเกิน
เจ้าหญิงน้อยเดินเข้าไป แล้วประคองร่างแมวขึ้นด้วยสองมือ
“เจ้าทำอะไรนั่น”
น้ำเสียงองค์ชายผิงหยางเต็มไปด้วยพิษภัย
“แมวตัวนี้ มันขวางภัยให้เจ้า ตัวจึงจะฝังมัน”
ตัวตัวมององค์ชายผิงหยางอย่างเศร้าสร้อย
องค์ชายผิงหยางมิได้เอ่ยประโยคใด ได้แต่จ้องมองตัวตัวอุ้มศพแมวน้อยเดินไปยังขอบแปลงดอกไม้
แล้วตัวตัวหาไม้ปลายแหลมมาหนึ่งอัน เริ่มขุดดิน
“มีใครรึ!”
องค์ชายผิงหยางทนดูท่าขุดดินของตัวตัวไม่ได้ ขุดจนศีรษะและใบหน้าเปื้อนไปหมด ยังลอยกระเด็นมาเปื้อนถึงตัวเขาอีก