ตัวตัวนึกถึงปลาที่จะนำไปให้เหมียวน้อย นางจึงดึงแขนเสื้อขององค์หวังผิงหยางเบา ๆ
“เค้าอยากไปห้องครัว ได้ไหมเอ่ย”
องค์หวังผิงหยางก้มมองตัวตัว “เป็นอะไรหรือ หิวอยู่หรือเปล่า”
ตัวตัวส่ายหัว
“เค้าอยากเอาปลาไปให้แมวกิน”
“แมวหรือ” องค์หวังผิงหยางสีหน้างุนงง
องค์ชายผิงหยางเข้าใจความ “ให้บ่าวนำปลามาสักตัว”
องค์หวังผิงหยางพยักหน้า เดินออกไปสั่งการเหลียนซิน เหลียนซินจึงรีบรุดจากไป
องค์ชายผิงหยางมองตัวตัว นึกถึงความประหลาดของเจ้าหล่อนเมื่อยามเช้า
หรือว่า จะมีผู้ใดแอบลอบส่งสารถึงตัวตัว บอกว่ายาชงมีพิษ
แต่เพราะตัวตัวยังเยาว์วัย จึงอ่านเนื้อความบนสารนั้นไม่ออกหรือกระไร
หากเป็นเช่นนั้นจริง ตนย่อมต้องเร่งการสอนตัวอักษรแก่เจ้าหล่อนให้มากขึ้น
แล้วผู้นั้นเป็นใครกันแน่
เป็นใครกันแน่ ที่แอบลอบช่วยเหลือเขา
องค์ชายผิงหยางยกมือขมวดคิ้ว เรื่องเหล่านี้ช่างราวกับเส้นเชือกขัดสมาธิ
ยิ่งคิดยิ่งเห็นข้อสงสัยนับไม่ถ้วน จนปวดศีรษะหนัก
คู่มืออ่อนโยนคู่หนึ่ง ค่อย ๆ ลูบไล้ขึ้นที่ขมับของเขา
นวดจุดเม็ดเลือดอย่างเบามือแต่มีน้ำหนักพอดี องค์ชายผิงหยางรู้สึกสบายขึ้นมากมาย
“องค์ชาย อย่าเป็นห่วงมากนัก ทุกสิ่งย่อมดีขึ้นเอง”
“องค์หวัง ปลามาแล้วเพคะ” เสียงเหลียนซินรายงานจากหน้าประตู
ตัวตัวกระโดดโลดเต้นไปเปิดประตู
“ยกให้เจ้าหล่อนเถิด” องค์ชายผิงหยางสั่งการโดยยังหลับตาสนิท
เหลียนซินยื่นปลาในมือให้ตัวตัว
ตัวตัวถือปลาสองมือ เดินไปยังขอบแท่นดอกไม้ วางปลาไว้ตรงหน้าหลุมศพของเหมียวน้อยเมื่อครู่