เจียวอี้มองเสื้อผ้าเปื้อนของตัวตัว และไข่นกกระทาป่าที่ติดอยู่บนนั้น
สุดท้าย สายตาของเขาก็ตกลงมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของตัวตัว
“มีความสุขใช่ไหม”
ตัวตัวพยักหน้าระรื่น “สุขเลย! พ่อ หนูกับพวกคุณได้ไข่ไก่ป่ามาด้วย!”
ตัวตัวหันไปชี้นกไก่ป่าที่สีจิ้นซินถืออยู่ในมือ
เจียวอี้พยักหน้า “เอาไปให้ทหารองครักษ์ เที่ยงนี้จะได้มีอาหารเพิ่ม”
“เอ้ย พ่อต้องทานมากหน่อยนะ!”
ตัวตัวดีใจถือไข่เอาไปส่ง แล้ววิ่งหายไป
หลี่จิ้นยืนอยู่ข้างเจียวอี้ ถามแซวอย่างยิ้มแย้ม “ข้ายังคิดว่าท่านอ๋องจะว่ากล่าวท่านหญิงซะอีก!”
เจียวอี้เงยหน้าลงต่ำ ไม่ตอบโต้
เขานึกถึงครั้งหนึ่งที่ตนตามเสด็จฮ่องเต้ไปล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วง
วันนั้น เขาเหนื่อยเหนื่อยยากยากเพียงใด จึงได้นกไก่ป่ามาสักตัว
แต่บิดากลับดุด่าว่ากล่าวเขาเสียไม่น้อย
“น้องรองเจ้าได้กวางดอกพลัม น้องสามได้แพะ”
“เจ้าในฐานะพี่คนโต ได้แค่นกไก่ป่าตัวเดียวเช่นนี้เชียวรึ”
“น้องทั้งสองยังอายุน้อยกว่าเจ้า ยังล่าได้ ทำมิใช่ว่าเจ้าทำมิได้”
“ไป! ไม่ล่าสัตว์ตัวใหญ่กลับมา เจ้าก็มิควรเป็นบุตรข้า!”
เจียวอี้รู้ดีว่า สัตว์ที่น้องรองและน้องสามล่าได้ แท้จริงแล้วล้วนเป็นฝีมือทหารองครักษ์ที่ตามติดไปช่วยล่า
มีเพียงนกไก่ป่าของเขาเท่านั้น ที่เป็นฝีมือของเขาเอง
เบื้องหลังเช่นนี้ ฮ่องเต้พระบิดาจะไม่ทราบได้อย่างไร
แต่พระองค์กลับแสร้งเป็นไม่รู้ไม่เห็นทุกอย่าง
ครั้งนั้น เจียวอี้แทบต้องสละชีวิตครึ่งหนึ่ง จึงจับพลีเสือกลับมาได้หนึ่งตัว