คำพูดของเจียวอี้จบลง ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงัน
สือโถวคุกเข่าอยู่ตรงนั้น มิได้ตอบปฏิเสธในชั่วขณะแรก
ตัวตัวแต่แรกเต็มตาไปด้วยความคาดหวัง แต่ยิ่งรอนานเท่าไร สีหน้าของตัวตัวยิ่งเศร้าสร้อยลงเท่านั้น
ใบหน้าของเจียวอี้แผดเผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ
“หลิงอวี๋! คุมเชิญแขกออกไป!”
หลิงอวี๋เพิ่งจะขยับกาย สือโถวก็โขกศีรษะแก่เจียวอี้สามครั้ง
“ชาวนายอมรับ!”
รอยยิ้มบนใบหน้าเจียวอี้เลือนหายไป ส่วนตัวตัวกลับเบ่งบานรอยเมื่อยิ้ม
“ชีวิตของชาวนา คือท่านหญิงเป็นผู้ช่วงช่วยไว้!”
“ชาวนายินดีรับใช้ท่านหญิงดุจวัวดุจม้า ขอสาบานปกป้องท่านหญิงจนถึงที่สุดชีวิต!”
สือโถวกล่าวจบ ก็โขกศีรษะลงอีกหนึ่งครั้ง
ตัวตัวกระโดดขึ้นยืน
“ท่านพ่อ เขาตกลงแล้ว! ท่านต้องรักษาคำสัญญา!”
เจียวอี้เบ้ปากแน่น “เจ้าวางใจเถิด คำพูดข้าถ้อยเดียวคำเดียว พาเขาไปได้แล้ว”
“จงจำไว้ สัญญาสามวัน!”
ตัวตัวแปรกายอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ได้! ตัวจำได้แล้ว!”
“ท่านพ่อ ตัวไปเรียนหนังสือแล้วนะ!”
ตัวตัวคารวะท่านพ่อ “สือโถว ไปเถิด”
สือโถวรีบโขกศีรษะแก่เจียวอี้หนึ่งครั้ง จึงลุกขึ้นเดินตามตัวตัวไป
เจียวอี้เบิกตามองแผ่นหลังของสือโถว ใบหน้ายืดยาว
“ท่านอ๋อง เหตุไฉนพ่ะย่ะค่ะทั้งที่มิทรงประสงค์จะเก็บเด็กน้อยนั่นไว้ ยังทรงไม่ไล่มันออกไปเสียตรง ๆ”
หลิงอวี๋ที่ยืนอยู่ข้างกายสับสนอยู่ไม่น้อย
เจียวอี้เบ้พระพักตร์ ทอดพระเนตรมายังหลิงอวี๋