ตัวตัวเกาเกาอยู่ที่ฝ่ามือ
“หนูอยากถามอะไรสักอย่าง พระอาจารย์รูปนั้น ตามหาเจอหรือยังเพคะ”
เจียวอี้จ้องตรวจตราตัวตัวอยู่ครู่หนึ่ง “เรื่องนี้น่ะหรือ”
ตัวตัวพยักหน้า
“หนูมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์นี้ที่เดียวเพคะ”
“โอ้หรือ จุดประสงค์แรกงานหรือ? คำพูดของหลิงอวี๋เมื่อครู่ เจ้าได้ยินหมดแล้วสินา”
ตัวตัวพยักหน้า “ได้ยินเพคะ”
“ถ้าได้ยินแล้ว ก็กลับไปเสีย”
เจียวอี้มองตัวตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ตัวตัวลังเลอยู่ชั่วใจ แต่สุดท้ายก็กล้าเอ่ยออกมา
“ท่านพ่อ สือโถวมันเคยกลับมาแล้วใช่ไหมเพคะ”
“ยาที่วางอยู่บนโต๊ะของท่านน่ะ เป็นยาที่หนูให้มันไปซื้อมา หนูจำได้จากกลิ่นของมัน!”
ตัวตัวชี้ไปที่ยาบนโต๊ะข้าง ๆ
เจียวอี้กำลังก้มศีรษะลง ได้ยินคำพูดของตัวตัวก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“ใช่ แต่เราคืนสัญญาขายตัวให้มันแล้ว”
“ตำหนักหวังนั้นไม่ใช่ที่ที่ใครอยากจะเข้าก็เข้าได้!”
“พอแล้ว เจ้าไปเรียนหนังสือได้แล้ว!”
“ก่อนไป ก็เอายาของเจ้ากลับไปด้วย!”
ตัวตัวขบริมฝีปากแน่น
“ท่านพ่อ ทำไมท่านถึงไม่รับเขาไว้เล่าเพคะ”
“ถิ่นฐานของเขาแร้นแค้น หนูแค่ขอฝากเขาไว้เพียงปีเดียวเองเพคะ”
“คนอย่างเขาคนเดียว กินก็ไม่ได้กินมากอะไร”
“ถ้าจริงไม่ได้ ให้ใช้เงินรายเดือนของหนูเลี้ยงเขาก็ไม่ได้หรือเพคะ”
ตัวตัวมิได้สังเกตว่า ยิ่งนางพูด สีหน้าของเจียวอี้ยิ่งมืดมนลงเท่าใด
หลิงอวี๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นสีหน้านั้นเข้า จึงรีบเก็บยาขึ้นมาทันที
“ท่านหญิง ข้าน้อยขออารักขาท่านออกไปเถิดเถิง”