“หลังตรง ศีรษะเงยขึ้น ก้มหัวโก้งเก๋าแบบนี้มันหน้าตาอย่างไรกัน”
มีมี่หลี่ถือไม้เคี่ยวเข็ญ เคาะเบา ๆ ที่แผ่นหลังของตัวตัว
ตัวตัวสะดุ้งเฮือก จึงชันหลังตรง เงยศีรษะขึ้น
“ถูกแล้ว สายตามองตรง ห้ามเหลียวซ้ายขวา ยืนอย่างนี้ไว้จนธูปหอมไหม้จบมือ”
มีมี่หลี่พูดจบ ก็ลงนั่งบนเก้าอี้ ยกถ้วยชาขึ้นจิบ
เมื่อก่อนหน้านี้เคยฝึกการยืนมาแล้ว ตัวตัวจึงยืนได้อย่างสบาย
ครั้นธูปหอมไหม้จบ มีมี่ก็สอนตัวตัวถึงวิธีเดินไปข้างเก้าอี้และการนั่ง
“เดิน ต้องเดินจนไม่เห็นปลายเท้า นั่ง ต้องชันหลังตรง ยิ้ม ต้องยิ้มจนริมฝีปากไม่เผยฟัน...”
ตัวตัวรู้สึกว่าสิ่งที่มีมี่หลี่กำลังสอนตนอยู่ ต่างจากที่เคยสอนให้ทุกคนมา
แม้ใจจะงุนงง แต่น้องก็เชื่อฟังและทำตามอย่างดี
ตัวตัวคิดว่า มีมี่หลี่สอนเช่นนี้ แน่นอนย่อมเพื่อความดีของนาง
ตัวตัวจึงตั้งใจเรียนอย่างมาก
ครั้นเวลาอาหารกลางวันใกล้เข้ามา ตัวตัวเริ่มกระวนกระวายขึ้น
“เดินอย่าเอี้ยว ลำตัวต้องมั่นคงราวภูเขา ไม่ว่าเรื่องใหญ่โตเพียงใด ก็ต้องไม่รีบร้อน ไม่ชักช้า”
มีมี่หลี่ขมวดคิ้ว
ตัวตัวแลบลิ้น
“มีมี่คะ ใกล้ถึงเวลาที่องค์ชายจะเสวยแล้ว...”
มีมี่หลี่ได้ยินตัวตัวบอกว่า องค์ชายให้มาหาที่ยามเที่ยง
มีมี่หลี่แอบส่ายหัว
องค์ชายผิงหยางที่แท้ทรงคิดอะไรอยู่กันแน่ แม้นางยังมองไม่ออกเลย
“ได้แล้ว ไปเถิด” มีมี่หลี่โบกมือ
ตัวตัวคำนับมีมี่ แล้วเดินเล็ก ๆ ก้าวเร็วออกไป