ในดวงตาของตัวตัว เต็มไปด้วยความงุนงง
นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดองค์ชายผิงหยางจึงตรัสเช่นนั้น
เมื่อกล่าวจบ เห็นตัวตัวมีแววตาลังเลเช่นนั้น พระหัตถ์ของท่านจึงบีบแหวนหยกที่สวมอยู่แน่น
“เอาสิ สำหรับข้า เจ้าจงคงอยู่ในบาบที่เป็นมาแต่แรกก็พอ”
องค์ชายผิงหยางกล่าวแล้วดูจะไม่สบายใจนัก ทรงหมุนรถล้อเข้าสู่ห้องใน
“พรุ่งนี้จะยุ่งยิ่ง เจ้าจงกลับไปพักเถิด”
ตัวตัวมึนงงไปหมด นางคารวะองค์ชายผิงหยางแล้วจึงเดินออกมา
ยามนี้ยังไม่ถึงเวลาเย็น นางไม่รู้ว่าควรไปที่ใด
ไป๋เหอที่คอยรับใช้รออยู่หน้าประตูเดินเข้ามา คำนับตัวตัว
“คุณหนู องค์หวังมีรับสั่งให้คุณหนูไปลองชุด”
ใบหน้าของตัวตัวผ่องใสด้วยรอยยิ้ม
จะว่าไปแล้วในวังนี้ ที่ที่นางปรารถนาจะไปที่สุดมีสองแห่ง แห่งหนึ่งคือหาหลวี่โต้ว อีกแห่งหนึ่งคือหาองค์หวังผิงหยาง
“ไปกันเถิด” ตัวตัวพยักหน้า
ไป๋เหอเดินตามหลังตัวตัวไปอย่างประหลาดใจ นางพบว่าการเดินและท่าทีของตัวตัวไม่ต่างจากสตรีสูงศักดิ์ผู้ประเสริฐแม้แต่น้อย
ถ้าไม่ใช่เพราะนางรู้ว่าตัวตัวเมื่อก่อนเป็นเช่นไร นางก็คงเชื่อเต็มหัว
แววตาที่ไป๋เหอมองตัวตัวได้เปลี่ยนไป
สาวใช้ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูเห็นตัวตัวจึงม้วนม่านขึ้น
“องค์หวัง คุณหนูมาแล้วเพคะ”
องค์หวังผิงหยางที่กำลังคลำดูสิ่งของบนโต๊ะอยู่ในห้องนั้นแย้มพระพักตร์ทันที
วางของในมือลง แล้วโบกมือเรียกตัวตัว