ตัวตัวกะพริบตาปริบ ๆ
“เมื่อคืนท่านพ่อเป็นไข้สูง แต่ทางที่จะออกไปข้างนอกถูกปิดกั้นไว้”
“ครูอาจารย์หาสุราแรงมาเช็ดตัวให้ท่าน ท่านว่าวิธีนี้ช่วยลดไข้ได้”
เมื่อองค์ชายผิงหยางตื่นขึ้น ก็ได้กลิ่นสุราข้นขึ้นเต็มห้องจริง ๆ
นาง... ทว่าเขานึกได้ว่าตอนที่เป็นลมหมดสติ นาง... เขารู้สึกเบลอ ๆ ว่ามีใครกำลังเคลือบบางอย่างทาอยู่ที่กาย
ขณะนั้นเขามึนงงจนนึกว่ามีคนอยากย่างตนขึ้นกินเสียแล้ว!
“ฮึ่ม”
องค์ชายผิงหยางไอเบาหนึ่งครั้ง
“ท่านพ่อ เพลาไม่สบายหรือเปล่า”
ตัวตัวเปลี่ยนท่าทีเป็นทุกข์ร้อนทันที
“หนูเจ้าฝังเข็มเจ้าเมื่อวาง? แถมยังฝังมามิใช่ครั้งเดียว?”
องค์ชายผิงหยางอยากยืนยันให้ชัดว่าตนกำลังฝันอยู่ หรือเป็นความจริงกันแน่
ตัวตัวก้มหน้าลง ดูเหมือนเด็กที่ทำผิด
“ขออภัยเพคะ ตัวตัวทำท่านพ่อเจ็บหรือเปล่า”
แววตาขององค์ชายผิงหยางสั่นคลอด้วยความประหลาดใจ
“เจ้าเพิ่งหัดฝังเข็มมิใช่หรือ ครูอาจารย์สอนการฝังเข็มให้เจ้าแล้วหรือ”
ตัวตัวส่ายหน้า
“ยังเพคะ ครูอาจารย์เพิ่งสอนให้ตัวตัวท่องเส้นเมห์และจุดฝังเข็ม”
“ท่านพ่อคะ เมื่อคืนครูอาจารย์ว่าอาการของท่านเคี่ยวยิ่งนัก ตัวตัวจึงจำใจฝังเข็มให้”
“แต่ท่านพ่อวางใจเถิด ตัวตัวมั่นใจว่าช่วยท่านได้แน่จึงลงมือฝัง”
พูดถึงตอนท้าย ตัวตัวเงยหน้าขึ้นเพื่ออธิบาย
องค์ชายผิงหยางจ้องมองตัวตัว
“เจ้ายังไม่ได้เริ่มเรียนด้วยซ้ำ ความมั่นใจนั้นมาจากไหน”
ตัวตัวเกากลางฝ่ามือเบา ๆ
“ตัวตัวจดจำแผนภาพเส้นเมห์และจุดฝังเข็มที่ครูอาจารย์สอนไว้ได้หมดทุกเส้น”
“คราก่อน ท่านพ่อให้ตัวตัวฝังเข็มที่กายท่านมาแล้ว...”