“มาคน! พาตัวคนนั้นมาเด่ะ!”
อ๋องหลิงเอ่ยสั่งด้วยใบหน้าเย็นชา
ซ่งชูอวี่เบ่งรอยยิ้มแห่งความขอบคุณออกมา
“ขอบพระคุณที่เป็นบิดาบุญธรรมของหนู”
“เอาล่ะ อีกไม่นานก็ดื่มยาให้เรียบร้อยเข้าล่ะ”
“เปิ่นหวังยังมีเรื่องต้องรีบกิจ เดี๋ยวค่อยมาเยี่ยมอีกที”
อ๋องหลิงลูบหัวซ่งชูอวี่เบา ๆ อย่างทุกข์ร้อนใจ
ช่างไม่เหลียวแลเห็นรอยตบประทับอยู่บนใบหน้าของซ่งชูอวี่เลย
อ๋องหลิงจากไป ฮูหยินหลิงก็พาคนติดตามจากไปด้วย
เรือนห้องเงียบงันลงทันที
ซ่งชูอวี่รู้สึกกระหายน้ำจนทรมาน
“มาคน!”
ไม่มีเสียงตอบรับ
“มาคน!”
ซ่งชูอวี่พยุงตัวช่วงบนขึ้น ตะโกนใหญ่ไปยังประตู
ก็ยังไม่มีใครมา!
เป็นครั้งแรกที่ซ่งชูอวี่รู้สึกถึงความเหงาเย็นชาไร้ซึ่งผู้ใด
“จวินจู่ บ่าวอยู่ที่นี่เพคะ”
สาวใช้คนหนึ่งปรากฏตัวที่ประตู
ซ่งชูอวี่เหมือนเห็นดั่งดาวรอดชีวิต
“เร็ว! รินน้ำมาให้หน่อย!”
สาวใช้ก้าวขาอย่างลำบาก ย่องเดินไปยังโต๊ะชา
ซ่งชูอวี่มองท่าเดินของนางด้วยความโกธรจนขัดใจ
“ขามีอะไรพิการหรือไง ถึงเดินช้าแบบนี้!”
สาวใช้กัดริมฝีปาก พยายามเร่งฝีเท้า
คนในลานเมื่อครู่ต่างถูกลงโทษตบกันถ้วนหน้า
ถ้านางไม่ตั้งใจหาโอกาสแสดงตัวให้ซ่งชูอวี่เห็น คงไม่ต้องเข้ามาในครั้งนี้
ซ่งชูอวี่ได้ดื่มน้ำในที่สุด กะผึกเดียวหมดแก้ว
สาวใช้รับถ้วยไป “จวินจู่ บ่าวขอรินเพิ่มอีกหน่อยได้หรือไม่เพคะ”
“ได้”
เมื่อได้ดื่มน้ำ จิตใจของซ่งชูอวี่ดีขึ้นเป็นกอง
“ขาเจ้าเป็นอะไรน่ะ?”
สาวใช้รินน้ำไปพลางอธิบายไปพลาง