“เจ้าผู้ดูแลไร่นา ไม่ต้องยืนอยู่ข้างหลังโบกมือทำท่าให้ตัวเองเสียทีประมาณนั้นแล้ว”
องค์ชายผิงหยางพยักหน้าให้ทหารองครักษ์นำตัวผู้ดูแลไร่นาเข้ามา
ผู้ดูแลไร่นาโค้งหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสุภาพงุ้มงุ่ม
“ทูลท่านอ๋อง ข้าน้อยเพียงแค่ตีกลุ่มยุงเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”
“ที่นี่ถิ่นชนบท ยุงแมลงชุกชุมยิ่งนัก”
“ข้าน้อยหวั่นเกรงว่าแมลงจะรบกวนท่านอ๋อง จึงอยากไล่มันออกไป”
องค์ชายผิงหยางจ้องมองผู้ดูแลไร่นา
“เปิ่นหวังจะถามเจ้าอีกครั้ง คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้เช่าที่ดินของไร่หรือไม่”
ผู้ดูแลไร่นาพยักหน้าอย่างแน่แท้
“กราบท่านอ๋อง แน่แท้ล้วนเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
“สองคนนี้ที่ข้าน้อยจำไม่ได้ เพราะแต่ก่อนที่พวกเขาเช่านั้น กับที่พวกเขาเช่าอยู่บัดนี้ ไม่ใช่ที่เดียวกัน”
“พวกมันเหล่าคนเท้าโคล่นนี่ ทุกวันรู้แต่คุ้ยดิน จะไปจำได้อย่างไรว่าต้นหลิวแดนบนหรือต้นหลิวแดนล่าง”
องค์ชายผิงหยางพยักหน้าช้า ๆ
เมื่อผู้ดูแลไร่นาเห็นว่าองค์ชายผิงหยางเห็นด้วยกับคำอธิบายของตน รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งงุ้มงุ่มขึ้นอีก
องค์ชายผิงหยางเปิดสมุดทะเบียน
“แต่ว่า ในสมุดทะเบียนเล่มนี้ บันทึกไว้ชัดเจนยิ่งนัก”
“ไม่ว่าจะต้นหลิวแดนบนหรือต้นหลิวแดนล่าง ที่ปลูกไม่ใช่ข้าว”
“อีกทั้งในที่ต้นหลิวแดนบนและต้นหลิวแดนล่างนี้ บรรดาผู้เช่าไม่มีผู้ใดชื่อเจี่ยซื่อเลย”
ผู้ดูแลไร่นาอึ้งงัน เขาไม่คิดว่าเมื่อครู่องค์ชายผิงหยางเพียงแค่แต่เปิดดูผ่าน ๆ
แท้จริงองค์ชายผิงหยางจดจำเนื้อหาข้างในได้หมดสิ้น เขายังอยากจะเปิดปากแก้ต่าง