ขณะนั้นเอง นายอำเภอผู้ดูแลเขตนี้ก็นำบ่าวกรมการรุดมาถึง
"กระหม่อมน้อยกราบถวายความเคารพองค์อ๋อง!"
นายอำเภอเช็ดเหงื่อที่แก้มก่อน แล้วจัดระเบียบเครื่องแต่งกาย จึงวิ่งเต็มฝีเท้าเข้ามาคำนับองค์ชายผิงหยาง
"ลุกขึ้นเถิด"
องค์ชายผิงหยางยกมือเป็นเชิงอนุญาต
นายอำเภอรู้สึกขอบพระคุณ โขกศีรษะขอบใจองค์ชายผิงหยาง จึงลุกขึ้นยืน
"กระหม่อมน้อยไม่รู้ว่าองค์อ๋องเสด็จมา ณ ที่นี้ ขอองค์อ๋องโปรดทรงอภัย"
นายอำเภอเงยหน้ามององค์ชายผิงหยางอย่างเอาอกเอาใจ
"ไม่เป็นไร เรียกเจ้ามาเพราะมีราชการ"
คางขององค์ชายผิงหยางสะบัดขึ้นไปทางนายหัวไร่
"มนุษย์ผู้นี้หลอกเหนือกลั่นแกล้งใต้ ตามกฎหมายควรลงโทษอย่างไร?"
นายอำเภอหันไปมองตามทิศที่องค์ชายผิงหยางชี้ พอเห็นว่าเป็นนายหัวไร่ก็อึ้งงันทันที
นายหัวไร่ผู้นี้ปกติวานนี้มีความสนิทชิดเชื้อกับเขายิ่งนัก
เพราะไร่นาที่นายหัวไร่บริหารนั้น เจ้าของที่แท้จริงคือองค์หวังผิงหยาง
นายอำเภอในฐานะขุนนางศักดินาเบาบาง ย่อมปรารถนาจะเกี่ยวดองกับท้องพระโรงองค์ชายผิงหยางเป็นแน่
วันยิ่งคืนยิ่งดีของนายหัวไร่ นายอำเภอก็ได้เปรียบหยิบประโยชน์ติดมือมามากมาย
"องค์อ๋อง คงเป็นความเข้าใจผิดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" นายอำเภอเปราะเปรี้ยวใจแต่ยังลอบสืบความ
องค์ชายผิงหยางลูบแหวนหยกนิ้วหัวแม่มือ จ้องมองนายอำเภอตรง ๆ
"เจ้าคิดว่าข้ากลั่นแกล้งเขาหรือ?"
น้ำเสียงขององค์ชายผิงหยางแหลมคม นายอำเภอตกใจจนคุกเข่าลงอีกครั้ง