“ทำไมหรือพระคุณ?” เหลียนซินถามอย่างสงสัย
ไป๋เหอเหลือบมองเหลียนซินหนึ่งครั้ง “ข้าไม่ปรารถนาจะหาใครสักคนแล้วยกตัวเองไปให้สมรสอย่างมักง่าย”
“ไม่ใช่ให้ท่านออกไปดูตัวหรือ? นับว่ามักง่ายได้อย่างไร?”
“เหลียนซิน เจ้าคิดดูสิ คนที่บิดามารดาของข้าเลือกไว้ จะเป็นคนเช่นไร?”
“มิใช่บ่าวรับใช้วิ่งรับใช้ ก็บุตรชายของชานสวนหรือคนขับรถม้าในวัง”
“ข้าไม่อยากให้บุตรของข้า ต้องเป็นบ่าวให้ผู้อื่นเหมือนพวกเราอีก”
ดวงตาของเหลียนซินสั่นไหวด้วยความประหลาดใจ
“ไป๋เหอ เจ้า...ไม่ใช่จะคิด...”
เหลียนซินนึกถึงความเป็นไปได้หนึ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่กล้าเชื่อ
“ไป๋เหอ เจ้าไม่ได้มีความคิดในทางนั้นจริง ๆ ใช่หรือ?”
“เราตกลงกันไว้แล้วว่าจะไม่เป็นอนุ!”
บ่าวสาวที่ติดตามเจ้าสาวมาสู่ตระกูลใหญ่ พูดให้ชัดก็คือ อนุที่จัดเตรียมไว้ให้ท่านชายผู้เป็นสามีนั่นเอง
นั่นยังเป็นเพียงทางเดียวที่บ่าวจะหมุนชะตากลับขึ้นเป็นเจ้านายได้
เมื่อเห็นความตกใจของเหลียนซิน ไป๋เหอรีบโบกมือปฏิเสธ
“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น”
“แล้วเจ้าหมายถึงสิ่งใด? เมื่อครู่เจ้าไม่ใช่ว่าอยากหมุนชะตาขึ้นเป็นเจ้านายหรือ?”
“ข้าว่าอย่างนั้นจริง แต่มิใช่ให้ไปเป็นอุ้ย!” ไป๋เหอรีบอธิบาย
“เจ้าไม่อยากเป็นอนุ? หรือว่าเจ้าจะรอให้องค์หวัง...” เหลียนซินรีบยกมือปิดปาก ใบหน้าเผือดซีด
ไป๋เหอเหยียบเท้าลงพื้นปึงหนึ่งครั้ง
“เหลียนซิน เจ้ายังเป็นพี่สาวที่ดีของข้าอยู่หรือ! ทั้งที่ไม่เข้าใจเลยว่าสิ่งที่ข้าปรารถนาคืออะไร!”