ซวูเซียนแกล้งทำท่าตกใจ “อะไรนะ? ตัวตัว เจ้าฟังผิดแล้ว!”
ตัวตัวเงยหัวเอียงไปเล็กน้อยอย่างสับสน
หนูน้อยมั่นใจว่าตนฟังไม่ผิด แน่นอนว่าเป็นคำว่าการทำฝนด้วยมือมนุษย์
เมื่อเห็นท่าทีรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีของซวูเซียน ตัวตัวจึงเดาได้ว่าคงเป็นเพราะนางไม่ประสงค์จะเอ่ย
ตัวตัวหรี่ตากลม ๆ ลง ตั้งใจจะแอบไปหาหลี่จิ้น
ท่านครูหลี่จิ้นมีความรอบรู้ลึกซึ้ง ย่อมรู้ว่าการทำฝนด้วยมือมนุษย์หมายถึงสิ่งใด
เมื่อคิดเช่นนั้นแล้ว ตัวตัวจึงหันไปเล่นกับอิ้งหนียงดังเดิม
ซวูเซียนเห็นว่าตัวตัวมิได้ถามต่อ ก็รู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก
ซวูเซียนมีความสงสัยเล็กน้อย จึงเอ่ยถามเบา ๆ “เจ้าไม่บอกตัวตัวว่าการทำฝนนั่นมันคืออะไร กระมัง?”
ซวูเซียนทำได้แต่ยิ้มขมุบขมิบ จะให้พูดได้อย่างไร
ย่อมพูดมิได้ มีหนทางเดียวคือแกล้งโง่เขลา
“ข้าพูดผิดไปเมื่อครู่นั้นเอง ตั้งใจจะกล่าวความอย่างอื่น แต่ปากลื่นหลุดออกมาเช่นนี้ ข้าเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร”
ซวูเซียนเชื่อคำอธิบายของมิตรสหายผู้ร่วมสวมผ้าเช็ดหน้าคู่กันแต่ครั้งยังเยาว์ แล้วหันไปพูดคุยเรื่องอื่นแทน
พอรับประทานอาหารเสร็จ ตัวตัวก็ลอบพาหลี่จิ้นไปด้านหลังม้าโพลง
“ท่านครู พ่ะย่ะค่ะ ท่านทราบหรือไม่ว่าการทำฝนด้วยมือมนุษย์คืออะไร?”
หลี่จิ้นได้ยินเผงก็รู้ทันทีว่าคำนี้ต้องเป็นถ้อยคำที่ภรรยาผู้เป็นซวูเซียนเอ่ยออกมาแน่นอน
เขาไตร่ตรองชั่วครู่
“ก็หมายถึงตามตัวอักษรนั่นแหละ คือการที่มนุษย์ช่วยกันให้เกิดฝน”
ตัวตัวได้ยินดังนั้นก็คิดว่าเพียงเท่านี้เอง ช่างง่ายดายเหลือเกิน