ตัวตัวและองค์หวังผิงหยางต่างมององค์ชายผิงหยางด้วยแววตางง ๆ
“ท่านพ่อ จะให้สอนแม่อย่างไรเหรอคะ แม่อยากเรียนจริง ๆ นะคะ!”
ตัวตัวคิดว่าพ่อไม่เชื่อคำแม่
องค์หวังผิงหยางพยักหน้า
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันสัญญากับตัวตัวแล้ว จะตั้งใจเรียนให้ดี”
ใบหน้าขององค์ชายผิงหยางมืดลงทันที
“ภรรยาของเปิ่นหวัง ย่อมเปิ่นหวังสอนเอง! จะไปยกให้ผู้ใดสอนแทนได้อย่างไร?”
องค์หวังผิงหยางเข้าใจความหมายขององค์ชายผิงหยางทันที
ใบหน้านางแดงขึ้นมา
ตัวตัวไม่เข้าใจ ได้แต่ส่องสายตาไปมาระหว่างแม่กับพ่อ
องค์ชายผิงหยางทำหน้านิ่ง มองไปยังตัวตัว
“ได้ยินว่า เจ้ารู้ว่าดอกไม้มีพิษ แต่ยังไปเด็ดมา?”
“เจ้ารู้ผิดแล้วยังกระทำ เจ้ารู้หรือไม่ว่าผิด?”
ตัวตัวก้มหน้าลง ขยี้อุ้งมือเบา ๆ
“หนูรู้แล้วค่ะ แม่ลงโทษหนูไปแล้ว!”
องค์ชายผิงหยางได้ยินดังนั้น จึงหันไปมองภรรยาด้วยความประหลาดใจ
องค์หวังผิงหยางเบ้ปากเล็กน้อย ยิ้มบาง ๆ
“ท่านอ๋อง เป็นความผิดของหม่อมฉันเอง หม่อมฉันได้สั่งให้พ่อบ้านจัดการเรียบร้อยแล้ว”
องค์ชายผิงหยางได้ยินว่าภรรยารับผิดไว้ทั้งหมดเอง จึงเหลือบมองตัวตัวอย่างสงบ
“บทเรียนเช้าวันนี้ของเจ้า เป็นอย่างไร?”
พอถึงเรื่องการเรียน ดวงตาของตัวตัวเปล่งประกายทันที
“ท่านพ่อคะ ท่านครูหลี่ท่านรอบรู้ยิ่งนัก! ท่านรู้ความรู้เยอะแยะเลยค่ะ!”
องค์ชายผิงหยางมองท่าทางตื่นเต้นของตัวตัว
“โอ้? แล้วเทียบกับเปิ่นหวังแล้วเป็นอย่างไร?”
ตัวตัวส่ายหน้าปฏิเสธโดยไม่ลังเล
“ท่านพ่อเก่งกว่าค่ะ!”
ถ้อยคำของตัวตัวทำให้องค์ชายผิงหยางพอใจ