“ท่านพ่อ!”
ตัวตัวหยุดฝีเท้า วิ่งตรงเข้าไปหาองค์ชายผิงหยาง
องค์ชายผิงหยางจ้องมองตัวตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ขาเจ้าเป็นอะไรไป?”
ตัวตัวยิ้มเขินอาย
“ท่านพ่อคะ ขาอั้นน่ะคะ ครูให้ผูกของนี่ไว้”
ตัวตัวชักขากางเกงขึ้น กลบิดเผยถุงผ้าที่มัดอยู่ที่ขา
องค์ชายผิงหยางทอดสายตามองชั่วครู่
“สิ่งนี้คืออะไร ทำหน้าที่อย่างไร?”
ช่วงนั้นเอง หลี่จิ้นนำอิ้งหนียงเดินเข้ามาด้วย ทั้งสองคารวะองค์ชายผิงหยาง
“กราบทูลองค์อ๋อง ข้างในถุงผ้านี้บรรจุข้าวสารไว้”
“เมื่อผูกไว้ที่ขาเช่นนี้ ย่อมเพิ่มน้ำหนักให้ขา”
“พอร่างกายชินแล้ว จึงค่อยเพิ่มน้ำหนักขึ้นเรื่อย ๆ”
หลี่จิ้นอธิบายประโยชน์ของถุงผ้าให้องค์ชายผิงหยางฟังอย่างละเอียด
หลี่จิ้นเห็นองค์ชายผิงหยางสนใจถุงข้าวสารอย่างแรงกล้า จึงให้อิ้งหนียงถอดถุงข้าวสารออกจากขาของตัวตัว
“องค์อ๋องเหชิญดู”
องค์ชายผิงหยางหยิบถุงข้าวสารขึ้นมา น้ำหนักเท่านี้สำหรับท่านช่างเบานัก
“น้ำหนักเช่นนี้ จะบังคับความหนักได้อย่างไร?” องค์ชายผิงหยางเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“องค์อ๋องเหชิญทอดพระเนตร ตรงนี้มีรอยปากไว้ หากแกะออกก็จะเติมของข้างในได้”
“ตามแท้จริงแล้ว ใช้ทรายก็ดีที่สุด แต่ข้าพเจ้าไม่พบทราย จึงได้แต่ใช้ข้าวเปลือกไข่แทน”
“หากผู้ใหญ่อยากใช้สิ่งนี้เพิ่มกำลังขา ก็ให้เริ่มใส่ห้าชั่งก่อน”
“เมื่อชินแล้วจึงเปลี่ยนเป็นสิบชั่ง สิบห้าชั่ง ไล่ลำดับต่อไป”
หลี่จิ้นกล่าวอธิบาย
“ห้าชั่งหรือ? ห้าชั่งต่อข้างเช่นนั้นหรือ?”
“ถูกแล้วขอรับ”
องค์ชายผิงหยางส่งถุงผ้าในมือคืนให้ตัวตัว