ตัวตัวลืมตาขึ้นอย่างมึนงง
“เอ๊ะ มือของหนู... มือของหนูเป็นอะไรน่ะ?”
ลี้จูมองด้วยความสงสาร “มือของท่านอักเสบบวมขึ้นมาแล้วเพคะ!”
ตัวตัวยกมือขึ้นมาดู
จริง ๆ ด้วย มือของนางบวมจนงอไม่ได้เลย
ตัวตัวเกิดความสงสัย จึงพลิกมือขึ้นลงสำรวจดู
“ฮิ ๆ เหมือนกีบหมูอ้วนเลย!”
ลี้จูเป็นห่วงยิ่งนัก
“ข้าน้อยจะให้บ่าวไปตามหมอมารักษาท่านเพคะ”
“ไม่ต้อง!”
ตัวตัววางมือพยุงเอวเตียง แล้วกลิ้งตัวลุกขึ้นนั่งในทีเดียว
“โอ๊ย!”
มือเจ็บขึ้นมา นางจึงร้องออกมาโดยไม่ทันตั้งใจ
ลี้ลวกถืออ่างล้างหน้าเข้ามาพอดี วางอ่างลงแล้วก็วิ่งตรงเข้ามา
“ท่านหญิงน้อย ที่ใดของท่านเจ็บเพคะ?”
ตัวตัวยกมืออ้วนกลมขึ้น “มือเจ็บ!”
ลี้ลวกเห็นมือของตัวตัวบวมคล้ายกีบหมู ก็มัวแต่งงาน
“ท่านหญิงน้อย ท่านถูกอะไรต่อยมาหรือเพคะ?”
ลี้ลวกประคองมือของตัวตัวแล้วเป่าลมหายใจใส่
ตัวตัวยิ้มแป้น
“ลี้ลวก ดูสิ เหมือนกีบหมูหรือเปล่า?”
“เหมือนเพคะ!” ลี้ลวกพยักหน้าตามตรง ๆ
“หนูก็ว่าเหมือน! ลี้จู หนูหิวแล้ว!”
“งั้นข้าน้อยขอไปจัดเวลาอาหารเพคะ”
ลี้จูรีบเดินออกไป
ลี้ลวกประคองแต่งชุดให้ตัวตัวอย่างเบามือ แล้วสวนรองเท้าปักดอกไม้ให้เป็นอันสุดท้าย
“ท่านหญิงน้อย ให้หมอมาดูมือของท่านเถิดเพคะ?”
ตัวตัวส่ายหน้า
ถ้าเรียกหมอมา พ่อกับแม่แน่แท้ต้องรู้เรื่อง
นางไม่อยากให้บิดามารดาเป็นห่วง
“ลี้ลวก ไปเอาช้อนน้ำแข็งมาให้หน่อย”