“บานแล้ว! บานแล้ว!”
“สวยจัง!”
เหล่าสาวใช้ต่างอดไม่ได้ต้องร้องออกมา
ตัวตัวก็แหงนปากเล็ก ๆ ขึ้น “สวยมากเลยจริง ๆ นะ!”
นางยื่นมือน้อย ๆ ออกไป เคาะกระถางดอกไม้ใบอื่นเบา ๆ
“พวกเจ้าก็ต้องตั้งใจขึ้นนะ!”
ดอกไม้ในกระถางไหว้เหวี่ยงไปตามสายลมยามเช้า
ราวกับกำลังตอบรับถ้อยคำของตัวตัว
“เอ๊ะ เจ้าหญิง มือของท่าน... ไม่บวมแล้ว!”
ลู่ลวอเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น
ตัวตัวสะบัดมือน้อย ๆ ไปมา
“ใช่แล้ว ไม่บวมแล้ว! ทั้งหมดนี้ก็เพราะความดีของพวกเจ้านี่นา!”
“โธ่เอ๊ย เวลาไม่น้อยแล้ว หนูต้องรีบไปหาอาจารย์แล้ว!”
ตัวตัวหันตัวแล้ววิ่งออกไปข้างนอก
เพราะมีถุงผ้ามัดไว้ที่ขา ตัวตัวจึงมาสายในวันนี้
หลี่จิ้นมองตัวตัวที่รีบจนเหงื่อท่วมหัว ไม่ยอมปรานีให้เลย
“เจ้าหญิง ท่านมาสายแล้ว!”
“ตามกฎเกณฑ์ ต้องลงทัณฑ์ให้วิ่งสามรอบ”
“เพคะ!” ตัวตัวรู้ดีว่าตนเองเมาม่ายกับดอกไม้ จึงเสียเวลาไป
“ตัวตัว ข้าจะวิ่งด้วยกันกับเจ้า!”
อิ่งหนียงวิ่งตามมาทัน
หลี่จิ้นก็วิ่งตามทั้งสองไปด้วย
นอกประตูห้องศึกษาหนังสือ หลิงเฟิงยืนเดินวนอยู่หน้าประตูอย่างกระวนกระวาย
ยามตามปกติช่วงเวลาแบบนี้ องค์ชายผิงหยางต้องลุกจากที่นอนนานแล้ว
แต่วันนี้พ้นยามเมาะไปแล้ว ข้างในก็ยังเงียบงันไร้แววว่าง
หลิงเฟิงไม่กล้าเคาะประตูไปรบกวน
ขณะที่เขาวิตกจนทำอะไรไม่ถูกนั้นเอง เขาก็เห็นตัวตัวกำลังวิ่งรอบลานอยู่
หลิงเฟิงเดินเข้ามาคำนับตัวตัว
“ข้าน้อยขอคารวะเจ้าหญิง!”
ตัวตัววิ่งจนหอบ เงยหน้าโบกมือให้หลิงเฟิงอย่างไร้แรง
แต่หลิงเฟิงกลับไม่ถอยให้ทาง