“คุณพ่อเป็นได้ยังไง? เราต่างหากที่เกิดมาจากท่านโดยแท้ แต่เหตุไฉนท่านจึงเมตตาซ่งชูอวี่ถึงเพียงนั้น?”
องค์รัชทายาทน้อยโกรธกริ้วยิ่งนัก
ในวันนี้ หากสิ่งที่ซ่งชูอวี่ทำลงไปนั้นเกิดขึ้นกับตนหรือบุตรหญิงคนใดในคุ้งแต่คุ้งหนึ่ง ย่อมถูกว่ากล่าวดุด่าอย่างหนักหน่วงแน่นอน
ทว่าซ่งชูอวี่กลับไม่ถูกตำหนิแม้แต่น้อย คุณพ่อยังบังคับให้คุณแม่ดูแลเจ้าหญิงน้อยเป็นพิเศษอีกต่างหาก
ในฐานะบุตรโดยกำเนิดของอ๋องหลิง องค์รัชทายาทย่อมข่มใจไว้ไม่อยู่
“ก็จริงอย่างนั้น คุณแม่ คุณพ่อรักนางแล้วไม่รักข้าอีกแล้ว!”
“คุณแม่ ข้าเกลียดฝูหนิงนัก!”
เจ้าหญิงอานหนิงลากแขนมารดา น้ำตาคลอเบ้า
น้องสาวของนางถูกนมแม่กุมมือไว้ ท่าทางหวาดกลัวนัก
ในใจของฮูหยินหลิงก็ไม่เป็นสุขไม่ต่างกัน
“สิ่งที่คุณพ่อทำลงไป ย่อมมีเหตุผลของคุณพ่ออยู่”
“ไม่ว่ากระไร ท่านทั้งหลายต่างหากที่เป็นเจ้าของคุ้งอ๋องหลิง”
“ฝูหนิงนั่นไม่ว่าอย่างไรก็ข้ามหัวท่านไม่ได้!”
ฮูหยินหลิงดึงบุตรชายเข้ามา ลูบเรียบรอยยับบนฉลององค์ให้เรียบร้อย
แล้วจึงหวีผมบุตรสาวให้เป็นระเบียบอีกครั้ง
“เก่งนัก องค์รัชทายาทควรไปตำราเรียนแล้ว”
“การเรียนของท่านย่อมห้ามละเลยสักวันเข้าใจหรือไม่? คุณพ่อเห็นความสำคัญของผู้อ่านหนังสือยิ่งนัก ท่านต้องตั้งหน้าสร้างเกียรติให้เป็นแน่”
“สักวันหนึ่งหากท่านสอบได้เป็นจวี่เหรินด้วยฝีมือตนเอง คุณพ่อย่อมมองท่านต่างจากเดิมแน่นอน”
องค์รัชทายาทเข้าใจความหมายของฮูหยินหลิง จึงคารวะมารดา
“แม่ขอหมาย บุตรขอไปตำราเรียนแล้วเพคะ”
ฮูหยินหลิงพยักหน้า มององค์รัชทายาทจากไป