องค์หวังผิงหยางลุกขึ้นยืน "เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่มาเสียก่อน เปียกแฉะอย่างนี้ระวังจะเจ็บป่วย"
"เพคะ"
เสียเป็นบุญ ลวี่อีกำลังถือเสื้อผ้าของตัวตัว รีบรุดมาถึงพอดี
ตัวตัวถือเสื้อผ้าเข้าไปยังห้องข้าง อีกไม่นานก็เปลี่ยนชุดใหม่เสร็จสรรพ
"คุณหนูองค์นี้ เสื้อผ้าของเจ๊กเองก็เปียกโชกเหมือนกัน"
ตัวตัวชี้ไปยังชายกระโปรงของอิ้งเนียง
"ไม่เป็นไร เปียกแค่นิดหน่อย สักครู่ก็แห้งแล้ว"
อิ้งเนียงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
"จะได้อย่างไรล่ะ คุณหนูแล้ว อย่าให้รับหนาวเด็ดขาด มิฉะนั้นเบื้องหน้าอาจต้องทนทุกข์ยิ่งนัก"
องค์หวังผิงหยางจึงสั่งให้อิ้งเนียงถอดกระโปรงออก แล้วให้บ่าวนำไปตากไฟให้แห้ง
"เหลียนซิน เจ้าไปบอกท่านอาจารย์ด้วยว่า ธิดาและอิ้งเนียงต้องอยู่ช่วยเรื่องสองที่นี่สักครู่ อีกไม่นานจะไปถึงห้องเรียน"
"รับทราบเพคะ"
เหลียนซินออกไป ตัวตัวหันไปยิ้มให้อิ้งเนียง
"เจ๊กเอ๊ย อีกไม่นานก็เรียบร้อยแล้ว รอสักหน่อยนะ"
อิ้งเนียงห่มผ้าห่มเล็กนั่งรอบนทวารให้เสื้อผ้าแห้ง
ตัวตัวเงยหน้าขึ้น ก็เห็นทะเบียนบัญชีบนโต๊ะ
"คุณหนูองค์นี้ หนูองค์นี้ทำการเรียนรู้อยู่ด้วยหรือเปล่า"
องค์หวังผิงหยางเงยหน้ามอง "ใช่แล้ว ทุกเดือนพ่อบ้านจะนำทะเบียนบัญชีมาให้ตรวจทาน"
"ตรวจทานบัญชีหรือ" ตัวตัวถามอย่างแปลกใจ
"ทะเบียนบัญชีเล่มนี้ บันทึกค่าใช้จ่ายทุกบาททุกสลึงภายในคุ้ง"
"พ่อบ้านจะจดรายรับรายจ่ายทุกรายการของคุ้งไว้ชัดเจน"
"แล้วเมื่อครบแต่ละเดือน นางจะนำทะเบียนมาให้"
"คุณหนูองค์นี้ก็จะให้คนตรวจว่า รายการรับส่งของนางนั้นถูกต้องหรือไม่"