“หญิงสาวสามัญชนรู้ว่าอยู่ตรงไหน หญิงจะพาทุกท่านไปเอง!”
ฮวาเอ่อร์พูดจบก็คลานลุกขึ้นจากพื้น
“หลิงเฟิง เจ้าตามหญิงสาวผู้นี้ไปด้วย!” องค์ชายผิงหยางมีสีพักตร์เคร่งเครียด
“รับบัญชา”
สีหน้าของหลิงเฟิงก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นด้วย
ฮวาเอ่อร์นำพาหลิงเฟิงและพวกเขามุ่งไปยังสวนหลัง กลางทางก็ประสานพบกับภรรยาของหัวหน้าไร่ที่รีบรุดมาเมื่อได้ยินข่าว
“หญิงต่ำต้อย! ทำไมนางจึงพาชายแปลกหน้าบุกเข้าสวนหลัง?”
ภรรยาของหัวหน้าไร่เดินเข้ามาอย่างโกรธเกรี้ยว เงยมือขึ้นเตรียมจะโบย
“หยุดเสีย! มัดตัวนางเสีย!”
หลิงเฟิงยกมือควบคุมตัวนางแล้วสะบัดไปให้ทหารองครักษ์เบื้องหลัง
ภรรยาของหัวหน้าไร่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ปากของนางก็ถูกอุดเสียแล้ว
องค์หวังผิงหยางเห็นว่าเมื่อภรรยาหัวหน้าไร่ได้ยินบ่าวพูดกันเพียงไม่กี่คำ นางก็รีบออกจากเรือนทันทีจนไม่ทันได้ทักทาย
องค์หวังผิงหยางรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง นางนั่งพักสักครู่จึงตกสลกว่าควรออกมาดูเอง
เหลียนซินประคององค์หวังผิงหยางเดินออกมา ก็เห็นบุรุษกลุ่มหนึ่งเดินทางมาอย่างอาฆาตมาดร้าย
ทั้งสองตกใจสุดสวาท รีบหันหลังเดินหนี
“ข้าพเจ้ากราบองค์หวัง”
หลิงเฟิงนำพาทุกคนไปยืนเบื้องหลังองค์หวังผิงหยางแล้วคำนับ
องค์หวังผิงหยางหันกลับมา จึงได้สังเกตว่าแท้จริงเป็นหลิงเฟิง
“ทุกเจ้าเป็นอันใดกัน......”
“กราบทูลองค์หวัง หัวหน้าไร่ลักลอบสะสมอาวุธ มุ่งเจตนาก่อกบฏ องค์ชายจึงมีรับสั่งให้ข้าพเจ้าและพวกเข้าค้นหา!”
องค์หวังผิงหยางตกใจหนัก
หัวหน้าไร่คนนี้ให้ความประทับใจแก่นางเพียงว่าเป็นชาวนามือปราบธรรมดาคนหนึ่ง