“อย่าขยับ!” ท่านอาจารย์จางรีบเตือนตัวตัว เพราะกบส่วนใหญ่สนใจสิ่งที่เคลื่อนไหว
ตัวตัวฟังคำท่านอาจารย์จางแล้ว จ้องมองมันนิ่งไม่กล้าขยับ
เจ้ากบสีทองตัวนั้นก็จ้องมองตัวตัวตอบกลับมานิ่งเช่นกัน
มนุษย์หนึ่งกับกบหนึ่งจึงเพียงจ้องเผชิญหน้ากันเช่นนั้น เหมือนถูกตรึงไว้กับที่
ท่านอาจารย์จางเริ่มกระวนกระวาย เจ้ากบตัวนี้ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน
ท่านเป็นห่วงว่ากบจะทำร้ายตัวตัว จึงหยิบเปลือกยาจากข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วแตะแคะเจ้ากบทองอย่างเบามือ
กบทองเอียงศีรษะไปนิด จากนั้นมันจึงกระโดดไปยังทิศทางของตัวตัวอย่างสุดแรง
ตัวตัวสะท้อนกล้ามเนื้อยื่นมือทั้งสองออกไปรับ
“อย่า!”
ท่านอาจารย์จางสะดุ้งเฮือก พอรู้ตัวทันจึงรีบยื่นมือไปดึงตัวตัว
น่าเสียดาย ทุกสิ่งสายเกินไปแล้ว
กบทองกระโดดลงบนฝ่ามือขวาของตัวตัว แถมยังกลิ้งไปมาอีกหนึ่งรอบ
ท่านอาจารย์จางเห็นภาพตรงหน้านั้น แหงนปากกว้าง คางแทบร่วงถึงพื้น
ท่านขยี้ตาแรง ๆ ไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง
ตัวตัวมองเจ้ากบทองในฝ่ามือแล้วชอบใจยิ่งนัก
“หนูขอแตะหน่อยได้ไหม?” ตัวตัวยื่นมือออกไปหาเจ้ากบทอง
กบทองนอนแน่นิ่งบนฝ่ามือของตัวตัว ไหวตัวแม้แต่น้อย
ตัวตัวเอื้อมมือลูบหลังมันเบา ๆ เย็นเยียบลื่นไหล เหมือนเนื้อปลา
ตัวตัวเอียงคอ ชี้ไปยังเม็ดยาในหีบ
“เจ้าลองดูสิ เม็ดไหนที่เจ้าชอบกิน?” นางวางกบทองลงริมหีบ
กบทอง “ซิว” เสียงหนึ่ง ก็กระโดดกลับเข้าไปในหีบ