“หนูไม่รู้ นางก็ไม่เคยบอกหนู หนูเองก็คิดว่า......”
“คนข้างบ้านว่า นางต้องเอาเงินไปเลี้ยงหนุ่มรักแน่ ๆ หนูก็คิดว่าเป็นความจริง......”
ย่าของสือโถวพูดได้ครึ่งทาง ก็พูดต่อไม่ออก
ถ้อยคำของสือโถวเมื่อครู่ ทำให้นางเข้าใจว่า เพื่อนบ้านคนนั้นแท้จริงเป็นผู้ที่ปากว่าตาขยอก
“แม่บอกว่า ย่าสูญเสียลูกชายไป ทุกข์ทรมานพอแล้ว”
“ทุกวันแม่ลำบากมาก แต่แม่ไม่เคยยอมให้หนูเล่าให้ย่าฟังเลย”
“ข้าวมื้อกลางวันมื้อค่ำ ย่าได้กินข้าว แต่หนูกับแม่ได้แต่น้ำข้าว”
“เพราะเงินในบ้าน ทั้งหมดหมดไปกับค่ายาของย่าที่โรงยาหมอ”
“ย่าจ๋า เสื้อผ้าอุ่นของย่าหนาวหุ้มด้วยฝ้าย แต่ของหนูกับแม่ หุ้มด้วยดอกต้นหญ้ากกเสือ”
สือโถวร้องตะโกนออกมาด้วยความแค้นใจ
“หนูไม่รู้ ไม่รู้......”
ย่าของสือโถวรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีนัก
“ย่าสูญเสียลูกชาย แต่แม่หนูก็สูญเสียสามี หนูก็สูญเสียพ่อ!”
“ย่าคิดว่ามีแต่ย่าคนเดียวเท่านั้นที่ทุกข์หรือ?”
“ย่านอนอยู่บนเตียงมาทุกวัน งานในบ้านนอกบ้านก็เป็นแม่แบกรับไปหมดคนเดียว”
“แม่ช้ำใจนัก แต่นางไม่เคยเอาความลำบากไปเล่าให้ใครฟัง”
“หนูเป็นลูกของนาง หนูอดไม่ได้ที่จะสงสาร!”
“หนูแอบลงแม่น้ำจับปลา ก็เพื่ออยากช่วยแม่แรงหนึ่ง”
“แต่หนูไม่มีค่า ปลาไม่จับได้ กลับล้มป่วยซะเอง”
สือโถวพูดราวกับน้ำตก แล้วเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอย่างดื้อรั้น
“แม่ขายหนูไปก็ถูกแล้ว เช่นนั้นนางก็จะเบาภาระลงหนึ่งส่วน ไม่ต้องเหนื่อยหนักเช่นนี้อีกต่อไป!”
“ย่าจ๋า ต่อจากนี้ ย่ากับแม่ขอให้อยู่กันอย่างเป็นสุขเถิด”
ย่าของสือโถวเต็มใบหน้าด้วยความรู้สึกผิด