หลี่จิ้นโบกมือให้สาวใช้ทั้งสองออกไป
เหลียนซินกับไป๋เหอลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่สุดท้องก็เลือกเดินออกไป
หลี่จิ้นยืนอยู่ที่ประตู มิได้ก้าวเข้าไปข้างใน
"ท่านหญิงน้อย โปรดเชื่อมั่นในตนเอง ท่านทำได้แน่"
"องค์หวังเพียงสิ้นสติหมดสภาพ มิใช่โรคใจสังหารแต่อย่างใด"
"ท่านลองนึกดูว่า ครั้งแรกที่ท่านเรียนแพทย์ ท่านตั้งปณิธานไว้ว่าอย่างไร?"
ตั้งปณิธานไว้ว่าอย่างไรนะ?
ตัวตัวพร่าเลือนไปชั่วขณะ
โอ้ ทวนได้แล้ว
ครั้งนั้นที่เรียนวิชาแพทย์ ก็เพื่อว่าเมื่อเชี่ยวชาญแล้วจักได้รักษาอาการป่วยของพ่อกับแม่ให้หาย!
ใช่แล้ว!
ทำได้!
รักษาขาพ่อหายมาแล้ว ยังรักษาหลิงเฟิงที่สิ้นสติให้ฟื้นคืนมาได้
ย่อมรักษาแม่ให้หายได้เช่นกัน!
ตัวตัวคิดได้เช่นนั้น จึงคุกเข่าลงบนเตียง ควักถุงผ้าออกจากอกเสื้อแล้วแผกออก
ตัวตัวเริ่มใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาดนิ้วทีละนิ้ว
ทุกอิริยาบถช้าเชิ่ด เหมือนคนชราที่สิ้นฤทธิ์
ที่แท้ ตัวตัวกำลังทบทวนวิชาที่อาจารย์จางเคยสั่งสอนในความคิด
อาการสิ้นสติหมดสภาพ อาจเกิดแต่เหตุใดได้บ้าง?
สายลมปราณสายใดบ้างที่อาจได้รับความเสียหาย?
คำวินิจฉัยของหมอที่เหลียนซินเพิ่งเล่าให้ฟัง
ตัวตัวไล่คิดทุกแนวทางจนครบ
แล้วหยุดมือ เงยหน้ามองหลี่จิ้น
"อาจารย์ หนูไม่มั่นใจ"
"หนูไม่แน่ใจว่าเหตุใดจึงทำให้สิ้นสติ?"
หลี่จิ้นก้มหน้าครุ่นคิดชั่วยาม
"เมื่อครู่เหลียนซินว่า องค์หวังเกิดจากโทสะขึ้นสมอง ครั้นเช่นนั้นย่อมเป็นสายลมปราณหัวใจได้รับความเสียหาย"