ที่หนึ่งบนกระดานจัดอันดับคือหนูน้อยงั้นหรือ? แน่นอนอยู่แล้ว!

ตอนที่ 1 อันดับหนึ่งในตารางเป็นเด็กน้อยงั้นเหรอ? แน่นอนอยู่แล้ว!

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

วันที่ 18 พฤษภาคม ปี 3035 เวลา 15:00 น.

ดาวสีน้ำเงิน

ภายในสถานีตำรวจเขตอี เมืองหลวง เหล่าตำรวจกำลังมองเด็กน้อยตรงหน้าด้วยสีหน้าปวดหัว นายตำรวจร่างสูง 180 เซนติเมตร กำยำล่ำสันคนหนึ่งกำลังดัดเสียงเล็กเสียงน้อยอย่างไม่ค่อยชำนาญ «หนูน้อย หนูชื่ออะไรจ๊ะ? พ่อกับแม่ชื่ออะไรเอ่ย?»

ตำรวจที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดถูขนลุกที่แขนตัวเองไม่ได้ แต่พอมองเด็กน้อยที่กำลังอมลูกอมแก้มตุ่ยอยู่ตรงหน้า ก็อดปรับเสียงให้อ่อนโยนลงไม่ได้ «บ้านหนูอยู่ที่ไหนเหรอ?»

หลงหยวนหยวนถืออมยิ้มไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือถือนมอัดเม็ด เธอเอียงศีรษะแล้วตอบเสียงนุ่มนิ่ม «หนูชื่อหลงหยวนหยวน พ่อกับแม่...»

เธอขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะพบว่าในหัวจำได้เพียงชื่อตัวเอง ส่วนอย่างอื่นกลับไม่รู้อะไรเลย

เธอเบะปาก «หนูไม่รู้...»

คนอื่น ๆ เห็นท่าทางอย่างนั้นก็กลัวเด็กน้อยจะร้องไห้ จึงรีบปลอบ «เด็กดี ๆ หยวนหยวนเป็นเด็กดีนะ เรา... เรามากินลูกอมกัน! เล่นเกมกัน!»

พูดจบก็รีบเปิดแอปวิดีโอในโทรศัพท์ แล้วเปิดการ์ตูนสำหรับเด็กให้หลงหยวนหยวนดู

หลงหยวนหยวนยิ้มหน้าบานทันที กินขนมไปพลางดูวิดีโอไปพลางอย่างมีความสุข

เหล่าตำรวจสบตากัน ก่อนจะให้ตำรวจหญิงเสียงอ่อนโยนคนหนึ่งอยู่ดูแลหลงหยวนหยวน ส่วนคนอื่น ๆ ออกไปหารือกัน

หลงหยวนหยวนอยู่ในสถานีตำรวจมาทั้งเช้าแล้ว ทุกครั้งที่ถามอะไร เธอก็ตอบว่าไม่รู้และจำไม่ได้ สิ่งเดียวที่จำได้มีเพียงชื่อตัวเอง

เมื่อลองตรวจสอบสถานที่ที่พบหลงหยวนหยวน กลับไม่พบข้อมูลใด ๆ ราวกับว่าเธอปรากฏตัวขึ้นมาเองอย่างไร้ที่มา

ตำรวจร่างกำยำชื่อจ้าวจั๋ว เขาขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม «ถ้า... ถ้ายังหาครอบครัวของหยวนหยวนไม่เจอ ก็คงทำได้แค่ส่งเธอไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พี่หลี่ ไม่มีข่าวอะไรเลยจริง ๆ เหรอ?»

หลี่เจี้ยนจวินกล่าวอย่างกลัดกลุ้มเช่นกัน «แม้แต่ในฐานข้อมูลพันธุกรรมก็ยังตรวจไม่พบข้อมูลญาติของหลงหยวนหยวน»

ทุกคนถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างเข้าใจกันดี

«แต่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า...» จ้าวจั๋วทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก เขาเองก็เคยไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาแล้ว เด็ก ๆ ที่นั่นผอมแห้งตัวเล็ก ดูขาดสารอาหารกันทุกคน จนไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าหลงหยวนหยวนที่ขาวจ้ำม่ำถูกส่งไปที่นั่น สุดท้ายจะกลายเป็นอย่างไร

จ้าวจั๋วตาเป็นประกาย «หรือจะเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับความลับระดับชาติ? ถึงได้ตรวจสอบข้อมูลไม่เจอ ไม่อย่างนั้นหยวนหยวนที่ขาวจ้ำม่ำขนาดนั้น ก็ดูไม่เหมือนเด็กที่คนทั่วไปจะเลี้ยงดูมาได้»

พอได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

หลี่เจี้ยนจวินกล่าว «ฉันจะติดต่อผู้อำนวยการ ดูว่าจะหาทางอื่นได้ไหม ส่วนเรื่องอาหารของหยวนหยวน ฉันจะยื่นเรื่องขอเบิกจากเบื้องบนด้วย»

แม้ทุกคนจะมีเงินเดือน แต่ในยุคที่ทรัพยากรร่อยหรอและการเอาชีวิตรอดยังเป็นเรื่องยากแบบนี้ แค่ค่าลูกอมกับขนมเมื่อตอนเช้าก็ใช้เงินไปไม่น้อยแล้ว ถ้าต้องเอาเงินเดือนมาซื้อข้าวให้หลงหยวนหยวนอีก ก็คงไม่ไหว

ปี 3035 ไม่ได้เป็นยุคไฮเทคอย่างที่คนเมื่อ 1,000 ปีก่อนจินตนาการไว้ กลับกัน ทรัพยากรที่ร่อยหรอทำให้คนธรรมดาใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบาก หลายประเทศถึงขั้นเผชิญกับสงครามเพื่อแย่งชิงทรัพยากร บางประเทศถึงกับล่มสลาย

ส่วนประเทศมังกรนั้น ด้วยการตัดสินใจของผู้นำและการบริหารทรัพยากรทุกด้านแบบรวมศูนย์ แม้คนธรรมดาจะไม่ได้มีชีวิตที่มั่งคั่ง แต่ถ้าพยายามสักหน่อยก็ยังพอเอาตัวรอดไปได้

ดังนั้น ตอนที่หลงหยวนหยวนซึ่งขาวนวลนุ่มนิ่มปรากฏตัวขึ้นบนถนน จึงเรียกความฮือฮาในวงแคบ ๆ ได้ทันที ทุกคนอดใจไม่ไหว อยากบีบแก้มกลม ๆ ของเธอ

สุดท้ายก็ได้พลเมืองใจดีแจ้งตำรวจ จึงมีคนนำหลงหยวนหยวนมาส่งที่สถานีตำรวจ

ตอนนี้หลงหยวนหยวนมองการ์ตูนบนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะหาวออกมาอย่างอดไม่ได้ «พี่สาว หนูไม่อยากดูแล้ว...»

ตำรวจหญิงกู้เถียนเถียนอดยื่นมือไปลูบศีรษะหลงหยวนหยวนไม่ได้ เธอเลื่อนดูหน้าจอโทรศัพท์แล้วพูดว่า «แต่ก็ไม่มีอะไรสนุกอย่างอื่นแล้วนะ เกมในโทรศัพท์ก็ไม่เหมาะให้หนูเล่น»

ในสถานีตำรวจไม่มีของเล่นเด็ก จึงทำได้แค่ใช้โทรศัพท์กล่อมหยวนหยวนไปก่อน

กู้เถียนเถียนถาม «หยวนหยวน เราไปนอนกันดีไหม? หนูง่วงหรือเปล่า?»

หลงหยวนหยวนส่ายหน้า เงยหน้ามองอย่างมีความหวัง «พี่สาว เล่นเกมกัน!»

ก่อนหน้านี้เธอเห็นพี่ชายคนหนึ่งเล่นเกม อีกทั้งยังรู้สึกขึ้นมาอย่างไม่มีที่มาที่ไปว่าต่อจากนี้ตัวเองจะได้เล่นเกมด้วย จึงทำให้เธอสนใจเกมมาก

พอกู้เถียนเถียนได้ยินก็เหลือบมองเกมยิงปืนกับเกมวันสิ้นโลกในโทรศัพท์ แล้วหันไปมองหลงหยวนหยวนที่อายุราวขวบครึ่ง ก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่ง สุดท้ายเธอก็หาเกมโบราณเกมหนึ่งเจอที่มุมหน้าจอ ชื่อว่า «ศึกพิทักษ์พืช» คราวนี้ถึงค่อยโล่งใจ

จะให้เด็กตัวเล็ก ๆ ไปเล่นเกมวันสิ้นโลกเลือดสาดได้ยังไงกัน

ดวงตาของหลงหยวนหยวนเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอมองกู้เถียนเถียนอย่างคาดหวัง

กู้เถียนเถียนยกโทรศัพท์ออกห่างเล็กน้อย แล้วเริ่มเล่นเกม

บนหน้าจอโทรศัพท์ ดวงอาทิตย์ดวงเล็ก ๆ ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า กู้เถียนเถียนมือไว รีบแตะหน้าจอหนึ่งครั้ง จากนั้นก็เริ่มซื้อดอกทานตะวันกับพืชชนิดอื่น ๆ...

หลงหยวนหยวนตาเป็นประกายตลอดเวลา ราวกับได้เปิดประตูสู่โลกใบใหม่ เธอมองพืชตรงหน้าที่โยกไปมาและโจมตีซอมบี้ด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ที่แท้พืชก็แปลงร่างได้ด้วย!

กู้เถียนเถียนเล่นเกมไปพลาง อธิบายพืชที่อยู่ในมือไปพลาง พยายามให้หยวนหยวนมีส่วนร่วม จะได้ไม่ร้องไห้

——

ห้าโมงเย็น

หลงหยวนหยวนกำลังอ้อนพี่สาวเถียนเถียนให้เล่นเกมศึกพิทักษ์พืชด้วย ส่วนจ้าวจั๋วกับคนอื่น ๆ กำลังหารือกันว่าจะหาครอบครัวของหลงหยวนหยวนอย่างไร และคืนนี้จะให้เธอพักที่ไหน

บนถนน ผู้คนที่ผอมแห้งหน้าซีดเดินกันอย่างเร่งรีบ ทุกอย่างดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ทันใดนั้น เสียงประหลาดเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

【ติ๊ง! เกมเอาชีวิตรอดเปิดตัวอย่างเป็นทางการ!】

ทุกคนหยุดเดินโดยไม่รู้ตัว

พวกเขามองหน้ากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ผ่านไปครู่หนึ่ง คนคนหนึ่งก็พูดติดอ่าง แววตาแฝงความคาดหวังอยู่เล็กน้อย «พวกคุณได้ยินเสียงอะไรไหม?»

คำถามนี้ทำลายความเงียบ ทุกคนต่างพากันพูดคุยถึงเกมเอาชีวิตรอดที่เสียงสังเคราะห์ประหลาดนั้นกล่าวถึง

«เกมเอาชีวิตรอด? หรือว่าโลกกำลังจะถึงวันสิ้นโลก?»

«ตอนนี้ก็แทบจะมีชีวิตรอดกันไม่ไหวอยู่แล้ว ยังจะมีวันสิ้นโลกอีก นี่จะให้คนอยู่กันยังไง?»

ตอนนั้นเอง คนอื่น ๆ ถึงนึกขึ้นได้ว่าเกมเอาชีวิตรอดหมายถึงอะไร สีหน้าของทุกคนจึงเคร่งเครียดและหม่นหมองลง

เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นอีกครั้ง

【กำลังสแกนสนามแข่งขัน ดาวสีน้ำเงิน ปัจจุบันดาวสีน้ำเงินมี 146 ประเทศ แต่ละประเทศจะคัดเลือกผู้เข้าแข่งขัน 10 คน รวมทั้งหมด 1,460 คน เกมเอาชีวิตรอดจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในอีก 2 ชั่วโมง สิทธิ์ในการตีความทั้งหมดเป็นของเกม】

【โปรดทราบ หากผู้เข้าแข่งขันเสียชีวิต จะสุ่มเลือกบทลงโทษ หากผู้เข้าแข่งขันเสียชีวิต จะถือว่าเสียชีวิตถาวร และบทลงโทษจะตกแก่ประเทศของผู้เข้าแข่งขัน บทลงโทษรวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงการลดพื้นที่ประเทศลงครึ่งหนึ่ง การลดปริมาณทรัพยากรน้ำ และการลดอายุขัย เป็นต้น โดยจะนับระยะเวลาเป็นรอบละ 1 เดือน เมื่อครบกำหนด 1 เดือนจะมีการเพิ่มผู้เข้าแข่งขัน ทุกประเทศต้องมีผู้เข้าแข่งขันครบ 10 คน จนกว่าประเทศนั้นจะล่มสลาย】

【โปรดทราบ เกมนี้จะถ่ายทอดสดตลอดทั้งเกม สิทธิ์ในการตีความทั้งหมดเป็นของเกม】

หลังเสียงนั้นจบลง หน้าจอโทรศัพท์ของทุกคนก็เปลี่ยนเป็นนาฬิกานับถอยหลัง แม้แต่บนท้องฟ้าของทุกเมืองก็ปรากฏจอขนาดใหญ่ จอนั้นเป็นสีแดงเลือด บนนั้นแสดงตัวเลขนับถอยหลังสีดำ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป