เวินโม่นั่งอยู่บนรถเมล์ มองอีอีกำลังกินไอศกรีมอยู่ พอดีเงยหน้าขึ้นไปมองนอกหน้าต่าง
ก็ในตอนนั้นเอง เธอก็เห็นเงาคุ้นเคยคนหนึ่งอยู่ข้างทาง
เวินโม่ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติได้ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาคือ คนเมื่อกี้นี้...ดูเหมือนจะเป็นพี่ชายของเธอเอง!
สายตาเธอขนาด 5.0 ไม่มีทางมองผิดเด็ดขาด ใบหน้านั้นคือพี่ชายของเธอ เวินซวี่!
แล้วข้างๆ เขาก็ยังมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย นั่นคือเพื่อนร่วมหอเก่าของเธอ ฉู่เยว่เหยา
ทั้งสองคนกำลังยืนคุยกันอยู่หน้าร้านชานม เวินซวี่ถือชานมอยู่ในมือ ดูท่าจะยื่นให้ฉู่เยว่เหยา
เวินโม่รีบเบียดเข้าไปใกล้หน้าต่างแล้วตะโกนออกไป: "พี่!"
แต่รถเมล์ก็แล่นปุดๆ ผ่านไปแล้ว
คนข้างทางไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น แต่กลับกลายเป็นว่าคนทั้งคันหันมามองเธอเป็นตาเดียว
อีอีก็เงยหน้ามองเธอด้วยความสงสัย: "แม่คะ เป็นอะไรไป?"
เวินโม่: "แม่เห็นลุงของหนูน่ะสิ!"
เธอรีบคว้าโทรศัพท์ออกมาโทรหาเวินซวี่ทันที ยังไม่ทันได้อธิบายอะไร
แต่โทรไปก็ไม่มีใครรับ
โทรอีกครั้ง เสียงเรียกเข้าดังไปหลายที ในที่สุดก็มีอาการตอบรับ
"ผู้ใช้ที่ท่านเรียก กำลังสนทนาอยู่..."
เวินโม่เบิกตากว้าง: วางสายฉันงั้นเหรอ?
ได้เลยเวินซวี่ ไปกินชานมกับสาวสวยแล้วไม่รับสายน้องสาวแท้ๆ งั้นเหรอ?
หลายวันมานี้เธอโทรหาเวินซวี่หลายครั้งแล้ว แต่เขาไม่เคยรับเลย
เธอยังคิดว่าเขายุ่งอยู่กับงาน ที่แท้ก็ยุ่งอยู่กับการไปเดินเล่นกินชานมกับฉู่เยว่เหยานี่เอง!