เวินซวี่วางสายโทรศัพท์แล้วก็รีบวิ่งกลับมาที่ข้างกายหญิงสาวคนงามทันที พร้อมยื่นชานมและขนมหวานที่เพิ่งซื้อมาให้เธอทั้งหมด
ฉู่เยว่เหยามีสีหน้างงงวย
เวินซวี่รีบอธิบายว่า "ขอโทษนะเยว่เหยา ฉันมีธุระต้องกลับบ้านกะทันหัน ไม่สามารถไปเดินเล่นกับเธอได้ เธอเดินเล่นเองคนเดียวได้ไหม?"
ได้ยินเช่นนั้น ฉู่เยว่เหยายิ้มมุมปาก น้ำเสียงอ่อนโยน "ไม่เป็นไร ถ้าอย่างนั้นเธอไปทำธุระก่อนเถอะ ฉันดูแลตัวเองได้"
ได้ยินเสียงเทพธิดาพูด "ไม่เป็นไร" อย่างอ่อนโยนเช่นนี้ เวินซวี่ก็ยิ่งรู้สึกผิดในใจมากขึ้น
วันนี้เทพธิดาอารมณ์ไม่ดี เป็นเขาที่อาสาพาเธอเดินเล่นเพื่อคลายอารมณ์ แต่ตอนนี้เขากลับต้องผิดสัญญาทิ้งเธอไปก่อน มันช่างไม่ยุติธรรมต่อเทพธิดาเหลือเกิน...
แต่เทพธิดาไม่เพียงไม่โทษเขา ยังบอกให้เขาไปทำธุระก่อนอีก
"ขอบใจนะเยว่เหยา งั้นฉันไปก่อน แล้วฉันจะมาหาเธอใหม่!"
"เดี๋ยว..." ฉู่เยว่เหยายังอยากพูดอะไรอีก แต่เวินซวี่ก็หมุนตัววิ่งจากไปอย่างเร่งรีบแล้ว รวดเร็วราวกับสายลม
ฉู่เยว่เหยายืนอยู่กับที่ ตะลึงไปครู่หนึ่ง
วันนี้เวินซวี่เป็นอะไรไปนะ เขาบอกให้ไปก็ไปจริงๆ เหรอ?
ปกติเวินซวี่ไม่เคยทิ้งเธอให้อยู่คนเดียวแบบนี้เลย หรือว่าบ้านเขามีเรื่องด่วนจริงๆ?