หลิวกุ้ยหลานกับเวินเต๋อชุ่นยืนจังก้าอยู่ที่เดิม ทั้งคู่เหมือนโดนจับหยุดเวลา
สามีภรรยาตอบช้ากว่าครึ่งจังหวะ "เอ๊ะ... เอ๊ะ..."
จากนั้นสีหน้าก็แข็งทื่อ มุมปากกระตุก ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี
หลิวกุ้ยหลานหน้ามืด คว้าแขนเวินเต๋อชุ่นไว้แน่น "สามี... พาฉันไปนั่งที่โซฟาหน่อย... ขอหายใจหายคอก่อน..."
เวินเต๋อชุ่นก็ยังมึนๆ พยุงเธอไปนั่งที่โซฟา
ทั้งคู่นั่งบนโซฟา ไม่พูดอะไรสักคำ สีหน้าเหม่อลอย
สี่ตัวเล็กมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
เอ้อเอ้อถามเสียงเบา "แม่ครับ ปู่ย่าไม่ชอบพวกเราหรือเปล่าครับ?"
เวินโม่ก้มลงยิ้ม ตาหยีเป็นระเรื่อย "ไม่ใช่นะจ๊ะ ปู่ย่าแค่ตกใจเกินไป ให้เวลาพวกท่านหายใจหายคอก่อน"
ผ่านไปสักพักใหญ่ หลิวกุ้ยหลานก็ค่อยๆ ฟื้น
เธอแลกสายตากับเวินเต๋อชุ่น
จากนั้นหลิวกุ้ยหลานก็ยิ้มฝืดๆ กวักมือเรียกสี่ตัวเล็ก "มามามา ขึ้นมานั่งบนโซฟา กินเมล็ดทานตะวันกัน!"
สี่ตัวเล็กเดินขึ้นไปนั่งเรียงกันอย่างว่าง่าย แต่ไม่ได้หยิบเมล็ดทานตะวัน
ส่วนหลิวกุ้ยหลานลากเวินโม่เข้าไปในครัว แล้วกระซิบถามเสียงต่ำ "ลูกแก้ว บอกแม่ตามตรง นี่ลูกใคร?"
เวินโม่ตอบตามจริง "เป็นของเพ่ย์ซื่อเจี๋ยค่ะ"
"อะไรนะ!?"
หลิวกุ้ยหลานกับเวินเต๋อชุ่นตาโตค้าง
หลิวกุ้ยหลานรีบเอามือปิดปาก แล้วก็ปล่อยออก กดเสียงให้ต่ำลงอีก "ตอนนั้นให้หนูไปต่างประเทศเพื่อหนีภัย แต่ไม่ได้ให้ไปมีลูกนะ!"
เวินเต๋อชุ่นก็โผล่มาถาม "นี่... ทั้งสี่คนเป็นลูกที่หนูคลอดเองเลยเหรอ?"
เวินโม่พยักหน้า "ใช่ค่ะ คลอดเอง"
หลิวกุ้ยหลานมองเด็กสี่คนนั้นแล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ "แล้วทำไมเลี้ยงมาหน้าตาแบบนี้ล่ะ ตัวเหลืองซูบผอม ดูเหมือนเด็กขอทานเลย..."