เจ้าไท้เถียนเสียงดังลั่น จนเพื่อนบ้านแถวนั้นเริ่มแห่กันออกมาดู
เวินซวี่กำหมัดแน่น ไม่อยากให้พวกเขา ออกมาทำเรื่องวุ่นวายต่อ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา: "ก็ได้ หนึ่งหมื่นก็หนึ่งหมื่น เอาเงินไป แล้วอย่ามายุ่งอีก"
เขารีบโอนเงินให้อย่างรวดเร็ว เจ้าไท้เถียนดูโทรศัพท์แล้ว หน้ายิ้มแฉ่ง ควงหลิวอุ้ยเซียงเดินจากไป ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง: "ทำแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้วนี่นา!"
เมื่อปิดประตู หลิวกุ้ยหลานโมโหจนท้าขา: "ใครให้แกโอนเงินให้มันวะ เงินหนึ่งหมื่นเนี่ย ซื้อสามล้อได้ตั้งกี่คัน รู้ไหมว่าแกโง่แค่ไหน!"
เวินซวี่เก็บโทรศัพท์ น้ำเสียงเรียบเฉย: "ผมบอกแม่ไปแล้วไง อย่าไปยุ่งกับครอบครัวนั้น เขาเป็นคนแบบนี้มาตลอด แล้วแม่ยังกล้าไปขอยืมสามล้อเขาอีกเหรอ"
หลิวกุ้ยหลานถูกพูดจนพูดไม่ออก: "แม่ก็คิดว่ามันเป็นพี่น้องกันนี่นา... ต่างคนต่างช่วยเหลือกัน..."
"ช่วยเหลือกัน?" เวินซวี่มองแม่ "เขาช่วยอะไรครอบครัวเราบ้าง? หลายปีมานี้ แค่ยืมสามล้อครั้งเดียว ยังคิดเงินเราหนึ่งหมื่น"
แม่เขาไม่เข้าใจอะไรเลย คิดว่าความสัมพันธ์พี่น้องมันลึกซึ้ง แต่เวินซวี่มองออกว่าสองคนนี้ไม่ใช่คนดี โดยเฉพาะเจ้าไท้เถียน
วันนี้ถ้าไม่ให้เงินหนึ่งหมื่น สองคนนี้คงไม่ยอมจบง่าย ๆ แน่
หลิวกุ้ยหลานนึกถึงเงินหนึ่งหมื่นที่เสียไปฟรี ๆ เจ็บปวดจนพูดไม่ออก
ด่าแต่ลูกชายว่าเป็นคนโง่
......
เพ่ย์ซื่อเจี๋ยตั้งแต่เช้าที่ออกไป ก็ไม่กลับมาอีกเลย
เวินโม่ถูกจงป๋อสั่งให้ทำโน่นนี่ เช็ดฝุ่นเริ่มจากราวบันได ชั้นหนึ่งถึงชั้นสาม ต้องเช็ดให้ครบทุกเสา